Tropisch Borneo!

We vliegen naar Kota Kinabalu vanuit Auckland. Voor het eerst vliegen we met Malaysia Airlines en dit is een dikke meevaller geworden. Eerst regelt Lore dat we mogen zitten aan de nooduitgang, zodat we veel plaats hebben. En daarna moet het hoogtepunt nog komen: na ongeveer een half uur in de lucht komen ze met een PLATEAU bier af. We nemen er allebei eentje vanaf, maar de hele vlucht blijft er bier komen, wat een goede maatschappij!

Aangekomen in Kota Kinabalu is het al 1u ’s nachts lokale tijd en zoeken we direct ons hotel op. Eerst de gebruikelijke oplichting met de taxi, maar we zijn snel op ons hotel. De volgende ochtend nemen we een shuttlebus naar het centrum van Kota Kinabalu en zoeken we daar een hostel. We kunnen een privékamer vinden voor 55 MYR (12 euro ongeveer). Het is wel zeker geen mooi verblijf, maar het voldoet voor ons. We verkennen de stad en gaan ’s middags eten in het Hard Rock Café voor 18 euro voor ons twee (driegangenmenu met frisdrank). ’s Avonds gaan we naar een lokaal vismarktje. Hier is het heel goedkoop, maar vooral héél erg lekker voor Lore. Alle soorten verse vis op de barbecue, ze heeft moeite met kiezen!

De volgende ochtend gaan we naar de eilanden in de buurt, Sapi en Manukan. Het zouden twee mooie eilanden moeten zijn met mooie plaatsen om te snorkelen, maar dit valt ons toch tegen! Eenmaal aangekomen op Sapi, gaan we op zoek naar de verborgen stranden, waar geen toeristen zitten. We klimmen een berg over en vinden twee mooie stranden, helaas liggen deze volledig vol met plastiek, glas, autobanden,… We besluiten om terug te gaan naar het hoofdstrand en hier is vrij druk. We beginnen met snorkelen, maar ook hier is overal plastiek en moet je goed oppassen waar je zwemt. Ook is het koraal hier overal kapot van mensen die erop staan, dus het is een serieuze tegenvaller voor ons geweest. Rond het middaguur komt de boot ons weer oppikken en gaan we naar Manukan. Ook hier hetzelfde verhaal: niet zo goede snorkelplaatsen en veel vervuiling. Teleurgesteld gaan we terug naar KK en Lore gaat weer iets lekker eten op de vismarkt. Deze keer staat er kreeft op het menu: de helft op de barbecue, ander helft gekookt in een speciaal sausje. Blijkbaar weer heel lekker, Martijn gaat erna naar de Pizzahut voor 3 euro ;-). We vinden hier ook eindelijk een kapper en Martijn zijn baard gaat er af, tot opluchting van het thuisfront. We gaan vroeg slapen, want de volgende ochtend vertrekt onze bus vroeg!

We vertrekken naar Sandakan, de andere kant van de provincie Sabah. Dit is een 350km en hier doen we een 8u over. De busrit is een beleving, zeker omdat de chauffeur overal mensen inhaalt, vooral op plaatsen waar je dat normaal nooit zou doen! Onderweg zien we dat Borneo voor een groot gedeelte is omgebouwd tot palmolieplantages. Overal zien we palmbomen, heel de rit lang en zover we kunnen kijken. Toch wel even confronterend als we weten dat dit eerst allemaal jungle was. Aangekomen in Sandakan zoeken we een hostel en hier verblijven we één nacht. De volgende ochtend worden we opgepikt door een shuttlebus en reizen we verder naar Sukau. Hier hebben we twee nachten geboekt bij een homestay langs de rivier. Simpel gezegd: we slapen bij een gezin thuis. Na een autorit van 2,5u worden we gedropt langs de rivier en komt de man ons halen met zijn bootje. We gaan naar zijn thuis en dit is echt heel basic. Zeker de douche (een bak water met een kommetje) en de wc zijn basic! Maar dit vinden we niet erg, we komen hier voor het wildlife. We zijn nu immers bij de Kinabatangrivier en hier willen we veel wildlife spotten vanuit het kleine bootje van het gezin. We droppen onze rugzakken en gaan direct op zoek met One, onze gastheer voor de komende dagen. Het duurt niet lang of we spotten de eerste aapjes in de bomen en de eerste neushoornvogel in de lucht. Na ongeveer 2u op de boot zien we ook twee olifanten in de rivier en een stuk of 15 langs de kant. Wauw, dit is echt super om te zien. Deze dwergolifant is enkel te vinden in Borneo, echt zo sjiek dat we ze zo in het wild kunnen zien! Eenmaal terug heeft onze gastvrouw een avondmaal gekookt en erna gaan we vroeg slapen. De volgende dag begint om 5u30 en voor zonsopgang zitten we weer op de boot. Mooi om zo de dieren te zien ontwaken! We maken weer een bootrit van paar uren en herhalen dit nogmaals in de namiddag en avond. Tijdens deze twee dagen hebben we enorm veel soorten apen gezien, waaronder de gibbons en de neusapen. We zijn vooral blij dat we de neusapen hebben gezien, omdat deze enkel maar te vinden zijn in Borneo!

De volgende ochtend worden we weer met het bootje naar de overkant gebracht en brengt een auto ons naar Sepilok. Hier vinden we een hotel waar we de enige gasten zijn. We slapen in een dorm (slaapzaal) voor 12 personen, maar zijn blij dat er niemand anders is. Onder onze slaapzaal hangen verschillende hangmatten en hier liggen we een tijdje in met een verfrissend biertje!

Het volgende op onze wenslijst van Borneo: Orang-oetans zien! Ook deze zijn enkel hier (en Sumatra) te zien en hier spelen we eerst vals. We gaan naar het rehabilitatiecentrum voor Orang-oetans in Sepilok. We kunnen hier dus gemakkelijk Orang-oetans (waarvan de letterlijke vertaling trouwens ‘man van het bos’ is) zien. Ééntje zit zelfs langs ons, wel uniek om mee te maken! Voor de rest wandelen we nog wat rond in het park en we kunnen zien hoe speels en sterk de Orang- oetans zijn. Ze zwieren zicht met speels gemak van de ene liaan na de andere en eten zelfs wanneer ze ondersteboven hangen. De volgende dag gaan we naar het sunbear conservatiecenter. Een sunbear is de kleinste beer ter wereld, maar dit maakt hem misschien ook de schattigste beer ter wereld. We kunnen in dit centrum ongeveer 40 van deze beren zien. Zeer mooie beesten, maar ook enorm sterk! De beren die in dit park te vinden zijn, zijn allemaal gered in het wild nadat jagers hun moeders hadden doodgeschoten. Eenmaal oud en sterk genoeg, worden deze terug vrijgelaten in het wild.

Vanuit Sepilok reizen we verder naar Lahad Datu. Dit is een stadje waar niets te beleven valt, maar hier begint weer een nieuw avontuur. We hebben immers onze eerste tour geboekt bij Sticky Rice Travel. We gaan naar Dannum Valley, een gigantisch groot nationaal park waar een centrum is voor wetenschappers en onderzoekers. In dit centrum mogen ook een paar toeristen per dag zijn en dit hebben we dus geboekt via Sticky Rice Travel. Ze komen ons ophalen met een 4x4 en we moeten eerst 60km rijden via gravelroad. Op de weg zien we regelmatig olifantenstront, maar geen olifant te bespeuren. Aangekomen in het center krijgen we onze kamer aangewezen en worden we voorgesteld aan onze gids Badley. We houden nog even pauze en drinken een koffie en zien dat er een klas Australische wetenschappers ook hier zijn. We raken met hun aan de praat en ze laten ons direct een slang zien die een beetje verder in de bossen verscholen zat.

Rond 15u vertrekken we met Badley de jungle in. We zijn met vier: Badley, wij twee en nog een andere toerist Ian. We hebben onze lange broek en hemd met lange mouwen aan én grote sokken over ons broek omdat hier enorm veel bloedzuigers zitten. We zien er zeer veel zitten en telkens als ze via onze schoenen omhoog kruipen, moeten we ze wegvegen of ze hechten zich aan ons vast. Tijdens de zeer vermoeiende, vanwege de immense vochtige hitte, wandeling zien we veel wildlife. We merken dat Badley echt wel een goede gids is en hij ziet alles veel sneller als ons en kent al de dieren bij naam. We zien slangen, duizendpoten, apen, vlinders, neushoornvogels en monitor lizards. De monitor lizard is de tweede grootste hagedis ter wereld en kan tot 2m groot zijn!

Wanneer we terug in het centrum zijn controleren we ons op bloedzuigers en we hebben er gelukkig geen, oef! Na het avondeten gaan we weer op pad. Deze keer met de zaklamp en op zoek naar nachtdieren. We spotten nu veel spinnen, weer een slang, duizendpoten, vogels én een muishert. Dit is het kleinste soort hert ter wereld en zoek dit zeker eens op via google, want het is een grappig beestje! Helaas hadden we van hem geen goede foto kunnen maken, omdat hij vrij snel wegliep. Wanneer we terug zijn op de kamer, zien we dat we deze keer wel prijs hebben. We hebben allebei bloedzuigers op ons, gaande van op ons rug, tot in Martijn zijn navel! Gelukkig krijgen we ze eraf, maar het is een vieze gedachte!

De volgende ochtend staan we om 5u30 op en zien we de jungle ontwaken. Wanneer we onze eerste korte wandeling voor het ontbijt maken, komen we tot onze grote verbazing olifanten tegen. De gids maant ons aan om heel voorzichtig te zijn en op verre afstand te blijven, omdat hier al mensen vertrappelt zijn geweest door wilde olifanten. Het is echt mooi om te zien en op een bepaald moment zien we een olifant naar de weg komen. De olifant ziet ons en gelukkig draait hij zich om en begint wild te andere kant uit te lopen en veel te toeteren J. Ons hart gaat tekeer, maar het was wel zeer sjiek om mee te maken!

Na het ontbijt maken we weer een wandeling en deze keer zien we niet erg veel. In de late namiddag gaan we opnieuw op pad en deze keer hebben we wel geluk. We kunnen een wilde orang-oetan spotten en deze zit ook nog laag in de boom, zodat wij hem goed kunnen zien. Écht zo mooi om te zien, we zijn onder de indruk! De volgende ochtend hebben we het geluk gehad om nog een andere orang-oetan te spotten. Een ander hoogtepunt is dat we een Gibbon koppel spotten met hun baby, enorm prachtig om te zien en het geluid dat ze maken! Daarnaast hebben we ook nog de redleaf en silverleaf monkey gespot! Het bijzondere bij de silverleaf monkey is dat ze grijsachtige kleur hebben behalve de baby aapjes. Deze hebben een fel oranje kleur! Prachtig om te zien! In het totaal hebben we ongeveer 18 uren al wandelend doorgebracht in dit enorm vochtige, hete klimaat. We kunnen echt wel zeggen dat de jungle een zeer speciale ervaring voor ons was waar we enorm van houden!

Na dit prachtige avontuur rijden we de volgende ochtend terug naar Lahad Datu waar we beslissen dat we de bus doornemen naar Semporna! De bus zelf is ook weer een heel avontuur. Deze keer is het een zeer oude bus en ook de chauffeur die gewoon inhaalt op elk moment. Daarna stoppen we plots een hele tijd en merken we dat er iets met de bus aan de hand is. Oververhit, dus wat doen we dan: al het hete water eruit en koud water er terug in. Tegen 7u ‘s avonds arriveren we eindelijk in Semporna en gaan we naar een hostel waar we op een 6 persoonskamer slapen met een Deense en Engelsman. Als avondeten gaan we naar de lokale restaurants. Martijn heeft toch wel eens zin in een lekker biertje en moet dat aan de overkant van de straat kopen. Om even een beeld te vormen van de restaurants hier: je hebt hier allemaal ronde tafels buitenstaan met oude tuinstoelen. Je kan dus bier ergens anders halen en dat drinken, je hebt altijd een bakje met vorken en lepels op de tafel staan (messen kennen ze hier bijna niet), de keuken bestaat uit een paar kookplaten achteraan en als ze afruimen dan doen ze alles in een grote bak en de afwas wordt gedaan wanneer deze vol is. Een heel belevenis maar telkens heel goed eten! Het enige is dat het eten nooit tegelijk komt. Lore eet vanavond weeral vis en moet deze zelf kiezen uit het aquarium. Verser kan dus niet, maar Lore kan het niet meer smakelijk eten, omdat ze deze vis nog eerst zag rondzwemmen J.

De volgende dag gaan we ’s morgens al naar het eiland Mabul en gaan we een dagje snorkelen. We zien hier mooie vissen/koralen, maar het valt ons toch een beetje tegen. We besluiten om de dag erna terug te komen, maar dan om te duiken! Onze eerste duikavontuur en het valt zeer goed mee! We krijgen eerst beetje les en er worden ons een paar technieken aangeleerd en daarna gaan we tot 10m diep. Martijn heeft wel problemen met zijn oren en moet zeer traag afdalen, maar kan uiteindelijk ook genieten van het duiken. In totaal mogen we vandaag drie keer duiken en we zien enorm veel! Echt héél super en we twijfelen om voor onze duikcursus te gaan. Martijn blijft echter sukkelen met zijn oren en omdat hij erg veel last heeft, besluiten we om (nog) niet voor onze duikcursus te gaan. We besluiten om naar een ander gedeelte van Borneo te gaan, naar Kuching. Om hier te geraken moeten we eerst 10u op de bus zitten en dan vliegen we naar Kuching. Hier gaan we naar het Bako National park. Met de bus worden we afgezet aan een rivier, maar hier moeten we nog 3u wachten op het bootje omdat het eb is. Daarna worden we eindelijk naar het nationaal park gebracht en dit is toch ook wel een belevenis. Vanuit de rivier varen we naar de open zee en de golven zijn toch wat groter als ons bootje! Maar we komen veilig aan en ook hier gaan we weer een paar wandelingen maken. Hier zien we de neusapen van zeer dichtbij en ook veel ander wildlife kunnen we zien. Echt een leuke plaats hier!

Na Kuching gaan we nog naar Brunei. Dit is een klein land, maar zeer rijk (oliestaat). Het land is een streng moslimland en hier is geen druppel alcohol te verkrijgen. Om in Brunei te geraken, nemen we 15u de nachtbus en daarna nog een zeer trage rit van 3,5u naar Bandar Seri Begawan, de hoofdstad van Brunei. We slapen hier ook weer in een hostel, maar hier mogen mannen en vrouwen niet samen slapen. Lore ligt bij 4 andere vrouwen en Martijn heeft een kamer voor hem alleen. We bezoeken het museum, de indrukwekkende moskeën en het grootste waterdorp ter wereld. Het valt ons op dat de mensen hier oprecht vriendelijk zijn en ons telkens helpen. Na het avondeten gaan we hier niet voor een pintje bier, maar voor een koffie en thee. Het land Brunei valt ons beter mee als verwacht en we zijn blij dat we de vlieger van hier naar Vietnam nemen! Morgen is het immers zo ver, we gaan naar Ho Chi Minh, één van de drukste steden ter wereld, waar Dries ons komt bezoeken en een paar weken met ons gaat meereizen. We zijn benieuwd!!