Australische gastvrijheid in Geraldton, West-Australia

Kalbari! Eindelijk kunnen we onze wandeling doen bij Nature Window die we vorige keer moesten uitstellen wegens autoproblemen. We parkeren onze auto en proberen mee te liften met andere toeristen om tot bij de wandeling te geraken. Deze weg is immers heel hobbelig en we willen onze auto niet nogmaals kapot rijden. We hebben geluk, al vlug stopt een Australisch koppel met 2 kinderen die ons willen meenemen. Ze hebben eigenlijk geen plaats in de auto, maar maken voor ons extra plaats. Met onze 8 liter water trekken we doorheen de prachtige natuur van het Kalbari Park. Tijdens onze wandeling zijn de vliegen ook weer van de partij. Maar goed dat we ons vliegennetje bij hebben, indien niet was Martijn al lang gek geworden. De eerste wandeling was er een van 9km en daarna gingen we naar het tweede gedeelte. Het Australisch koppel bracht ons ook naar de tweede wandeling van 2km. Zij gingen deze ook doen en we zouden weer afspreken aan hun auto. Het was echter zeer warm en zij hebben de wandeling niet meer gedaan. Ze hebben wel een uur op ons gewacht, omdat ze bezorgd waren dat we anders niet terug aan onze auto geraakten (30km verderop).

De volgende dag gaat onze trip verder tot Geraldton. Hier worden we opgewacht door Narelle en Clinton met hun 6 kinderen. Het plan was er om enkele dagen te verblijven maar dit wordt al gauw verlengd tot 10 dagen. Onze auto krijgt een plekje in de schuur, zodat ze niet de hele dag in de zon moet staan. De hond des huizes, OneTwo, wordt zelfs onze waakhond. Elke avond legt hij zich voor onze auto. De eerste dag gaan we eerst Geraldton een beetje verkennen. We bezoeken het museum en in de namiddag gaan we een duik nemen in de zee. En dan is het plots maandag: werkdag voor Martijn en Lore gaat met de auto naar de service. We hebben immers al meer dan 5000 kilometer gereden. De auto is terug volledig in orde.

Martijn heeft de hele week zwembaden mee helpen aanleggen. Om de dorst wat te lessen tijdens de werkuren, mag hij een paar pinten drinken. Het motto van de werknemers is immers: het is ergens op de wereld 17u, wat voor hun Beer O’Clock is. Lore houdt zich de hele week bezig om mee voor de kinderen te zorgen. Ze gaan zelfs de stad in om iets te gaan drinken en snoepen. Kan je je dat al voorstellen met de hele bende de stad in. Je kan je nu wel afvragen: wie moet er het hardst werken? Martijn die in de hitte moet werken en tussendoor een paar pinten kan drinken, of Lore die mee helpt voor 6 kinderen te zorgen met leeftijd tussen 9 maanden en 9 jaar. Hoewel Martijn er gaat werken en Lore helpt met de kinderen, worden we hier heel goed verwend. Elke avond krijgen we hier een uitgebreide avondmaaltijd (zelfgemaakte lasagna, bbq, verse vis, chinees, spaghetti,… ) en drinken we een paar pintjes en glaasjes wijn totdat wij erbij in slaap vallen. We hebben ook met de quad door de schapenvelden mogen rijden. De familie heeft namelijk ontzettend veel hectare land hier. Super om te doen. Lore had eerst heel veel schrik, maar na een tijd durfde ze toch zelf te rijden en ze ging zelfs heel snel op deze moeilijke ondergrond. En dan op donderdagochtend was het de perfecte dag om te gaan vissen op zee. Hoewel dat we al om half 5 moesten opstaan was het een super ochtend. We hebben zelfs zoveel geluk dat we na 15 minuten al walvissen kunnen spotten. Een mama walvis met haar pasgeboren kleine. Ze zwemmen op een meter afstand van de boot. Wat wel wat eng is omdat het zo een grote beesten zijn. Clinton en Martijn vonden het jammer dat we geen twee camera’s bij hadden: één voor foto’s te maken van de walvissen en één voor Lore haar reacties te filmen. Ze springt bijna overboord van de schrik en volgens ons heeft ze in haar broek gedaan, maar ze ontkent alles. Doordat het visseizoen eigenlijk over is, komen we met lege handen terug maar hadden wel met een super ervaring op zee. Die avond heeft Martijn de stoere gast uitgehangen en is met Clinton op een paar kangoeroes gaan jagen. Lore gaat niet mee omdat ze het toch wel heel erg vindt voor de kangoeroes. Martijn en Clinton gaan met de pick-up door de velden en zien twee kangoeroes 120 meter verder staan. Clinton geeft het geweer aan Martijn en Martijn mag eens proberen. Eerste schot is direct raak en de kangoeroe is op slag dood. Clinton schiet de andere neer en we gaan terug naar huis. Voor de mensen die dit erg vinden: er zijn 4 miljoen kangoeroes in Australië en ze moeten doodgeschoten worden, omdat er anders veel te veel zijn! Op vrijdagavond is het sportavond. 3 van de kinderen spelen namelijk cricket en hadden gevraagd als we gingen mee kijken. We gaan meekijken naar het cricket, maar Martijn is al licht aangeschoten. Het was vrijdag op het werk en er werd nog meer gedronken als andere dagen. Hij had geen lunch bij, dus drinken op een lege maag kan wel eens hard aankomen. Tegen de avond kwam er een vriend van Clinton en wilden ze konijnen gaan schieten. Martijn was terug nuchter(der) en ging mee. Hij kreeg het geweer in zijn handen en mocht als eerste proberen. Op 10 keer schieten, kan hij er 4 doodschieten. Clinton is verrast dat hij er zoveel heeft kunnen raken. Hierna is het Clinton zijn beurt en hij ziet een paar vossen. Hij kan er twee doodschieten, dus zijn schapen zijn nu iets veiliger.

Op zaterdag gaan we allemaal lunchen in een restaurant en erna naar een waterpark. Het is vandaag niet zo schitterend weer, maar de kinderen en Lore zijn niet te houden. Ze spelen voor een uur in het water en erna hebben ze het allemaal ijskoud en komen de krokodillentraantjes.