Verkoop campervan, einde van de reis door Australië

We gaan onze laatste reis maken met de auto, voordat we deze proberen te verkopen. We rijden nog naar Litchfield en Kakadu National Park. Het eerste park waar we naartoe gaan is Litchfield. Dit is echt een heel erg mooi park waar we verschillende wandelingen doen. Het park heeft heel veel watervallen en onder aan de watervallen mogen we telkens gaan zwemmen. Dit is een van de weinige plaatsen waar geen krokodillen zitten. We verblijven hier twee dagen, zodat we al de wandelingen kunnen doen.

Vervolgens rijden we door naar Kakadu. Om hier te geraken moeten we eerst letterlijk door het vuur gaan. Ze waren het bos gecontroleerd laten afbranden, maar door de felle wind was het vuur ook aan de overkant van de weg geraakt. Dus nu moesten we door de rook, tussen de vlammen rijden. Lore had toch wel schrik, maar gelukkig was dit maar 50 meter ver. Wel vreemd om hiertussen te rijden, want we voelden de hitte in de wagen. Toen we verder over een brug reden zag Martijn een krokodil op de oever, onze eerste wilde krokodil!! In dit nationaal park mag je nergens zwemmen, want hier zijn heel erg veel krokodillen. We kamperen dicht langs het water, maar zien geen krokodil meer die avond. Wel moeten we binnen vluchten omdat hier duizenden grote muggen zitten. De volgende ochtend gaan we naar een billabong, een rivier met hoog gras erlangs. Hier zien we weer een krokodil in het water. We rijden weer verder naar Ubiir, het noordelijkste punt van dit park. Daar is een rivier waarbij hoogtij de zee over een brug geraakt (we zitten 150km van de zee af). Aan beide kanten van die brug konden we krokodillen zien, die grote vissen willen vangen die mee met de zee komen. We zagen ook nog vissers op die brug staan, terwijl een krokodil over de brug kwam. Echt heel erg zot dat die mensen daar 5-10meter vanaf bleven staan. De volgende dag besluiten we om nog één keer gek te doen in Australië. We hebben een helikoptervlucht geboekt. Echt een super ervaring. Het was maar een kleine helikopter waar enkel wij twee en de piloot in zaten. We vlogen over het nationaal park en konden vanuit de lucht krokodillen, wilde varkens en wilde paarden spotten.

We rijden terug naar Darwin en proberen hier onze auto te verkopen. We brengen flyers naar alle hostels en op internet staan ook advertenties van onze auto. Nu is het afwachten als we reacties krijgen. Om de tijd om te krijgen gaan we naar een waterpark in de buurt, sporten we wat, genieten we van het goede weer en gaan we naar een park in Darwin. Hier in dit park is een groot meer waar we mogen zwemmen en mensen waren hier ook aan het peddelborden (grote surfplank waar je op staat en met een roeispaan jezelf voortbeweegt). Om zoiets te huren moest je veel geld betalen, dus vroeg Martijn maar aan een paar meisjes als wij die ook mochten gebruiken. Het mocht en het was toch moeilijk om hier op te kunnen (blijven) staan.

We krijgen toch reactie op onze auto en besluiten om deze in Darwin dan te verkopen. Een andere mogelijkheid was doorrijden naar Sydney, maar dit was toch nog een rit van 4000km. Nu dat we onze auto gaan verkopen, mogen we weer op zoek gaan naar hostels. In Darwin zijn deze extreem duur, 33 dollar per persoon om op een 6persoonskamer te mogen liggen. We gaan dan maar op zoek naar een goedkope manier om tot Sydney te geraken. We vinden een relocationscar, een auto van een verhuurbedrijf die verplaatst moet worden. We kunnen met deze auto rijden tot in Brisbane en daar gaan we de vlucht nemen naar Sydney, dat is een pak goedkoper.

Nog voordat we de auto verkopen, gaan we deze eerst mogen uitmesten. We hebben hier 10 maanden in geleefd en dat is toch wel te merken. We hebben zoveel spullen in de auto en die kunnen we niet meer meenemen. We gooien alles naar buiten wat we weg gaan gooien en in totaal mag ik toch 15 keer naar de container lopen met volle zakken in mijn handen. Nog hebben wij veel te veel bij, zodat we heel gepakt en gezakt aankomen in onze hostel. Het is vreemd als onze koper wegrijdt met de auto. Zoveel goede herinneringen hadden we aan die auto, maar toch goed dat hij nu al verkocht is. We blijven nu 4 nachten in een hostel voordat we naar Brisbane gaan rijden.

Het hostel waar we in Darwin zaten, viel veel beter mee als de hostels in Perth en Sydney. We hebben ook geluk dat onze kamergenoten goed mee vielen, dit blijft toch altijd wel het belangrijkste. De vier dagen wachten in Darwin gaan voor ons heel snel om. We slapen elke dag uit, gaan paar keer lopen en namiddag leggen we ons op het strand neer. Één avond waren we iets gaan uiteten en we vroegen om wijn of bier, maar dat verkochten ze niet. Je mocht het wel zelf meebrengen. We gingen dus terug naar ons hostel om wat drinken te halen bij de maaltijd, dit was voor ons toch heel ongewoon. Voor de rest kregen we ook ’s avonds de tijd goed om. We gaan elke avond iets drinken met onze Duitse kamergenoot en ook onze Engelse en Hongkongse kamergenoten komen soms mee. Twee avonden blijven we wat drinken in de bar van het hostel en één avond gaan we uit. Het is ladiesnight en Lore krijgt één gratis champagne. Lore loopt echter drie keer terug naar binnen en heeft dus in totaal 3 gratis champagnes gehad. Martijn was eigenlijk niet voorbereid dat we op stap zouden gaan, dus hij staat in de discotheek op zijn teenslippers en met zijn zwemshort nog aan. Het wordt weer een hele gezellige avond. Martijn krijgt wel nog glas in zijn voet, maar zonder al te veel erg.

De volgende dag gaan we onze auto halen. Omdat we heel erg veel spullen hebben, nemen we een taxi. Martijn probeert weer wat af te pingelen en ook nu lukt het hem. We worden afgezet aan het verhuurbedrijf en moeten eerst naar een video kijken over de auto. We kijken allebei verbaasd op, omdat we blijkbaar een luxe mobilhome mee krijgen. Deze kost normaal 310 dollar per dag en wij krijgen deze mee voor 5 dollar per dag + 100 dollar naft krijgen we terug. We leggen onze spullen in de auto en hebben echt immens veel plaats. De luxe in deze auto: douche, wc, kookplaat, bedden voor 4 personen, airco, tv, sfeerlichtjes, … Dit zijn we natuurlijk niet gewoon. Wanneer we willen vertrekken, krijgt Martijn de auto nog niet eens gestart. Deze stond immers nog niet in neutraal, dus kon hij niet starten. Eerste keer dat hij moet rijden met een automatic én met een auto van 7m17 lang. Voorzichtig rijden we het centrum uit en de roadtrip kan nu echt beginnen. We moeten 3500km afleggen in 7 dagen en het is al 14u wanneer we kunnen vertrekken. Eerste dag rijden we dan maar een 300tal km en kunnen we als koningen langs de weg slapen.

We rijden de komende dagen heel veel en de weg is nog steeds saai. Het duurt 1000km voordat we een weg naar links moeten inslaan en op deze weg moeten we de verdere 2500km rijden. De eerste 3000km van onze rit is door de woestijn en kleine stadjes, daarna komen we terug in de bewoonde wereld. Tijdens onze rit zien we minstens 2000 dode kangoeroes langs de weg, een tiental koeien, wilde varkens en emoes. Ook grote slangen liggen weer dood op de weg. We zien gelukkig ook nog 12 levende kangoeroes en een stuk of 30 emoes. Één kangoeroe kwam wel veel te dichtbij, want als we iets sneller hadden gereden, dan hadden wij ook een kangoeroe dood gereden. Hij sprong de weg juist voor ons op en gelukkig sprong hij direct door.

Onderweg komen we ook nog voorbij het hotel waar Crocodile Dundee is opgenomen. Veel is er niet van te zien, dus we stoppen hier maar 2 minuten. Wanneer Lore aan het rijden is zien we ineens heel veel zwart op de baan. Ze vertraagt en als we dichterbij komen, zien we dat het een heel kudde koeien en paarden is die de weg over moeten. De boer staat erlangs en zegt dat we er maar door moeten rijden. Raar voor Lore, omdat veel koeien niet snel aan de kant willen gaan. Wanneer we op 600km van Brisbane zijn, komen we terecht op een heel mooie slaapplaats. Hier geraken we aan de praat met de buren en zitten heel de avond met hun langs het kampvuur. De laatste nacht dat we de auto hebben, gaan we voor het eerst naar een caravanpark. We zitten weer in de bewoonde wereld en het is goed uitkijken met deze auto. De volgende ochtend rijden we door naar Brisbane en moeten we onze vrijheid weer afgeven. We boeken een hostel voor 3 nachten en maandag vertrekken we met het vliegtuig naar Sydney.

Het eerste wat Martijn trouwens doet in Brisbane, is samen met Lore naar het Belgium Beer Cafe gaan en zich EINDELIJK nog eens een lekkere duvel te drinken. Kwestie van de smaak te pakken te krijgen voordat we terug naar België komen. We klinken natuurlijk ook op onze 35000km die we dit jaar hebben gereden door heel Australië.

We hebben nog minder als twee weken in Australië en nu hebben we gene auto meer. We blijven nog drie dagen in Brisbane en daarna 10 dagen Sydney. In Brisbane verblijven we in een hostel en we krijgen onze dagen hier om door te lopen, wandelen, pintje drinken en genieten van het vrij goede weer. We moeten op maandagochtend om 8u ons vliegtuig halen naar Sydney, dus we moeten al om 4u30 opstaan. Wanneer we aankomen in Sydney merken dat we toch in een ander klimaat terechtkomen. Het is winter in Sydney en we zijn nog maar de enigen die op ons teenslippers rondlopen. Al de rest loopt met dikke winterkledij rond. Toch een beetje overdreven, want het is toch 15 graden overdag. We moeten gelukkig niet meer op zoek gaan naar een slaapplaats. We kunnen 10 dagen blijven bij Ray, een kameraad die in Sydney woont.

De 10 dagen in Sydney gaan veel sneller om dan we hadden verwacht. Omdat we bij Ray blijven slapen, gaan we heel veel doen met Andri en hun kameraden. Zo gaan we een avond bowlen, bingo spelen, op stap, poolen, picknicken, … Met Ray gaat Martijn ook naar de voetbaltraining en hij gaat ook twee keer squashen, één keer met Santino en één keer met Ray.

Met ons twee gaan we ook nog paar dagen Sydney verkennen en gaan we naar plekken waar de reis 11 maanden geleden voor ons was begonnen. Toch een heel vreemd gevoel dat ons avontuur nu ten einde loopt. We hebben het hier zo goed gehad en zoveel meegemaakt, maar nu is het tijd dat ons echte leven terug begint. We hebben woensdag onze vlucht naar Schiphol. Onze vlucht vertrekt om 22u ’s avonds en weer hebben we een goede hulp aan Ray. Hij brengt ons naar de luchthaven, zodat we niet via trein/taxi moeten gaan. We bedanken hem voor de afgelopen dagen en wij zullen hem goed ontvangen in september, dan komt hij naar België.

De reis terug naar huis gaat er ene van zeer lange adem zijn. Wij zijn in totaal 48 uur onderweg om tot in Schiphol te geraken, nog niet thuis zijn dus. We hebben immers een tussenstop van 17 uur in Taiwan. We mogen de luchthaven niet uit, dus we spelen wat uno, kijken 100 keer op het internet en proberen toch wat te slapen. Na het lange wachten vliegen we nog naar Bangkok en dan stappen we ons laatste vliegtuig op. Het is ons tiende vliegtuig van het jaar en het zal wel het laatste zijn. Deze vlucht duurt nog twaalf uur, maar veel slapen we niet. Het is spannend om terug de familie en vrienden te zien. Na 48 uur onderweg te zijn landen we eindelijk in Schiphol. Nu is de spanning er helemaal en we moeten nog lang wachten eerdat we onze bagage krijgen. We wandelen uiteindelijk door naar de aankomsthal en daar zien we twee grote spandoeken. De moeders duwen iedereen aan de kant en vliegen ons de nek om. De traantjes vloeien bij de dames en de emoties komen los. Er staan ook kameraden van Martijn en die hebben natuurlijk duvel bij de hand. Martijn drinkt er al twee (het was nog maar 10u ’s morgens) en daarna gaan we terug naar België. De autorit naar huis gaat heel vlot, want er wordt heel veel verteld. De komende dagen worden wij geleefd, wat wij natuurlijk heel tof vonden. Vrijdagnamiddag gaan we eten bij Lore haar ouders, vrijdagavond komen Martijn zijn kameraden als verrassing, zaterdag is het verrassingsfeest bij Lore en zondag komt heel de familie naar Lore. Na drie dagen zit het feesten erop. Vanaf nu moeten we terug wennen aan het feit dat onze droomreis erop zit.

Na een jaar reizen kunnen we zeggen dat dit de beste beslissing van ons leven was. We hebben heel veel meegemaakt en vooral veel bijgeleerd hoe je dingen moet aanpakken. We zijn ook blij dat we heel erg goed terug werden opgevangen door de familie en vrienden.

• 
  
• 
  
• 
  
•