Werken op 200 km van Alice Springs in the middle of nowhere

We zijn al een tijd op zoek naar werk, maar voorlopig zonder resultaat. We besluiten om meer naar het zuiden te reizen. Onderweg blijven we nog overnachten in een domein met een vervallen Spaans kasteel. Dit is iets wat Lore heel graag wou doen en ze heeft dit als cadeau gekregen van Martijn. Wanneer we ’s avonds op het internet zitten, stuurt Martijn weer cv’s door naar verschillende werkgevers. We krijgen eindelijk een positieve reactie en mogen zo snel mogelijk beginnen. Enig probleem: om daar te geraken moeten we 2500km rijden. We besluiten om het werk toch aan te nemen, omdat we toch naar het centrum wilden verder reizen. We vertrekken ’s morgens vroeg om 7u en de volgende drie dagen rijden we door. De rit is heel saai, want in deze drie dagen moeten we maar 3 keer van straat veranderen. De rest is het enkel rechtdoor, door de woestijn. We komen dorpjes tegen van gemiddeld 10 inwoners en ook dinosaurusland passeren we (hier zijn veel fossielen gevonden).

De laatste weg die we moeten inslaan is op 165km van onze bestemming. We moeten de laatste 165km doen op een landweg. Er is maar één rijvak en nog rijden hier roadtrains. We komen er een paar tegen en moeten dan snel langs de weg gaan staan, want deze vrachtwagens stoppen niet en rijden tegen 100km/u over deze wegen. Altijd heel erg schrikken als we er een tegen komen.

Uiteindelijk komen we de derde dag aan omstreeks 18u10 (lokale tijd, tijdsverschil met België is nu 7u30), na een duizelingwekkende rit van 2505km. Even ter vergelijking: als je van Bocholt tot Moskou wil rijden, dan moet je 2478km afleggen. En als spelers van de Belgische ploegen nog zagen als ze Europees naar Dnjepropetrovsk moeten vliegen, dit is maar 2416km met de auto, dus dat valt nog mee (google maps, leuk om te gebruiken).

Nu wat moeten we eigenlijk doen voor werk? Dat wisten we op voorhand eigenlijk ook niet echt. We wisten alleen dat we in een tankstation/winkel/caravanpark/bar/restaurant zouden terechtkomen en dat het dichtstbijzijnde dorp maar liefst 200km van ons verwijderd is. We wisten dus dat we in de niemandsland terecht gingen komen. De gps kon ons locatie zelfs niet vinden, enkel het dorp op 200km ervandaan.

Lore werkt hier in de keuken en werkt bijna altijd ’s morgens. We dachten eerst dat ze keukenhulp moest zijn, maar ze moet helemaal alleen in de keuken staan. Dingen als toasties, omeletten, fish and chips, hamburgers, chips and gravy, all day breakfast (worst, bonen, spek, ei, toast) kan ze nu allemaal klaar maken.

Voor Martijn ligt het anders. Hij wordt overal waar iemand nodig is ingezet. Hij moet de tuin doen (ze hebben hier een sproeierssysteem, dus ook een grasveld), in de bar staan, in de winkel staan, poetsen,… Noem maar op. Let op de heel erg verouderde werktuigen die hij mag gebruiken om het gras af te rijden. Het positieve is dat we allebei fulltime mogen werken en dat we maar 100 dollar per week voor ons twee moeten betalen voor accommodatie en eten. We kunnen de komende weken dus eindelijk terug wat sparen. Hoelang we hier blijven, dat weten we nog niet. Maar we zullen hier wel minstens een maand verblijven.

Ondertussen was het ook de belangrijkste dag van het jaar voor Lore. Ze was immers jarig op 25 april. Jammer genoeg zat ze niet aan een strand met een cocktail, maar zat ze te werken in niemandsland. We hebben toch geprobeerd om haar verjaardag onvergetelijk te maken en ze hadden zelfs een taart voor haar gemaakt. Ze vond het allemaal heel erg fijn en we voelen ons hier toch al heel erg welkom bij deze mensen.

Goed nieuws voor iedereen die de afgelopen maanden de blog vol jaloezie heeft gevolgd. Het rondreizen is voor ons immers een tijd gedaan en we behoren terug tot de werkende mensen. Geen mooie foto’s meer, geen mooie plaatsen waar we zijn geweest. Het enige wat we kunnen zeggen is dat we afgelopen weken heel veel hebben gewerkt en als we een dag vrij hadden, we deze gewoon al skypend of ons kapot vervelend hadden doorgebracht.

We zijn begonnen met werken op 24 april en hebben sindsdien nog maar één dag verlof gehad. Voor de rest werken we hier nog steeds in het caravanpark. Lore werkt elke ochtend in de keuken en Martijn doet nog steeds vanalles en nog wat. We zullen uitleggen hoe we onze werkdagen omkrijgen.

Lore begint elke ochtend tussen 7-8u ’s morgens en moet de keuken voorbereiden voor ’s avonds. Ook begint er vanaf 8u al mensen binnen te komen op zoek naar ontbijt. Het ontbijt is dikwijls wel lichtjes anders als bij ons. Ze moet vanaf 8u immers al hamburgers, frieten, all day breakfast (spek, eieren, worstjes, lam, boontjes of spaghetti) maken. Heel vettige boel dus. De laatste dagen moet ze zelfs al om 5u ’s morgens beginnen omdat al de hotelkamers (32 stuks) zijn verhuurd en ze moet voor 16 mensen gekookt ontbijt maken. Deze werknemers beginnen al om 7u, dus moet het ontbijt klaar zijn om 6u ’s morgens. Vroeg dag voor Lore dus. Maar goed dat ze altijd voordat ze gaat werken nog eerst een praatje wilt slaan met Martijn, zodat hij ook goed wakker is eerdat ze gaat werken.

Voor Martijn zien de dagen er totaal anders uit. Verleden week is hij een paar dagen kamermeid van dienst geweest. Vuile lakens in de was gooien, op de wasdraad hangen, bedden terug opmaken, kamers borstelen, stofvegen en dweilen, het hoorde er allemaal bij. Het vervelendste is als hij de was moet ophangen of afhalen, dat er altijd wel verschillende vliegen in allerlei openingen van het menselijk lichaam proberen binnen te dringen. Over openingen van het menselijk lichaam gesproken, de toiletten en douches moeten ook door Martijn gepoetst worden. Ook deze taak is natuurlijk niet altijd even plezant.

De afgelopen dagen werkt hij echter van 14u-22u. ’s Avonds moeten er meer dan 60 maaltijden klaargemaakt worden (iedereen neemt voorgerecht omdat het bedrijf alles betaalt) en hij moet alles brengen, afwassen en mee helpen in de bar. Een heel druk baantje, maar iets wat hij niet erg vindt. De dagen gaan immers razendsnel voorbij en na het werk mogen we altijd 1 biertje drinken.

Je ziet het, Martijn heeft voormiddag vrij, Lore namiddag. Martijn brengt de voormiddag door al pratend met de collega’s of, zoals heel zijn studententijd, kijkend naar series. Lore maakt er een iets nuttigere namiddag van. Ze zoekt dingen op voor onze reis naar Bali en ze gaat geregeld tegen de avond lopen. Twee grote redenen waarom dat ze tegen de avond gaat lopen: het is hier overdag nog tussen de 28-35 graden en tegen de avond ziet ze ook nog geregeld een kangoeroe rondspringen. Martijn heeft nog steeds last van zijn knie (zegt hij), dus lopen doet hij niet.

We hopen dat dit ook voor de werkende mensen thuis eens een leuke blog is geweest. We werken hier minstens 6 dagen op 7, zelfs dikwijls elke dag. Onze overuren zijn ook niet meer op twee handen te tellen, Martijn had zelfs verleden week op vier dagen tijd meer dan 40 uur gewerkt. We klagen immers zeker niet, omdat we liever werken dan op onze kamer te zitten. Hier is, zoals jullie al weten, niets in de buurt, dus we kunnen beter wat geld verdienen.

Het is zover, de zes weken zijn om. We gaan eindelijk terug kunnen verder reizen. Eerst gaan we naar het centrum, Uluru, daarna naar het noorden, Darwin, en vanuit Darwin nemen we het vliegtuig naar Bali. Onze auto staat ondertussen ook al te koop op het internet, maar voorlopig hebben we nog geen reacties gehad.

Onze afgelopen werkweken waren nogal tumultueus. De afgelopen twee weken hebben we geen verlofdag meer gehad, dus we hebben goed veel extra uren kunnen werken. Onze bazen zijn ondertussen ook opgestapt, wegens een conflict met de eigenaar. De laatste week is de eigenaar veel hier en die heeft vooral veel last gehad van Martijn. Het is onze laatste week en de overuren die we hadden gewerkt, hadden de vorige managers niet allemaal opgeteld. Martijn vond dit niet kunnen en is verschillende keren met de eigenaar gaan praten. Samen zijn ze eruit gekomen en al onze werkuren worden nu toch uitbetaald. Maar goed ook, want dit is toch een weekloon.

Voor de rest waren het weer heel drukke weken, met veel gasten en weer veel werkuren. In de namiddag, wanneer Lore vrij had, heeft ze ook al de auto wat gepoetst. Nu weten jullie misschien nog dat we een muis in de auto hadden in januari, maar deze nooit hadden gevonden. Deze is ondertussen terecht. Ergens onderin tussen zetel en schoen is hij gevonden, of hetgeen wat er nog van overbleef.

In het algemeen hebben we hier wel een leuke tijd gehad. De collega’s vielen wel goed mee en ’s avonds hebben regelmatig wat gepoold of gepokerd. We hadden een zeer internationaal team: een Duitser, een Taiwanees, een Amerikaan en een Australiër. Het was toch ook een hele ervaring voor ons om ergens zo afgelegen te werken. We hebben hier achter ons gebouw ook een airstrip. Dit is een lange strook zonder bebossing, waar een vliegtuig kan landen in geval van nood. Ook antigif is aanwezig in ons gebouw, in geval iemand wordt gebeten door een slang.

Hier kwamen ook veel mensen die blij waren dat ze eindelijk terug internet hadden en een vaste telefoon waar ze mee konden bellen. Gsm’s werken hier immers totaal niet. Zo was er bijvoorbeeld op een zaterdagavond een koppel hier met hun zoon die 40 km verderop wonen in één van de Aboriginal communities. Ze hadden de hele avond liggen drinken tot op een bepaald moment de man toch naar huis wou. De vrouw en zoon hadden daar echter nog geen zin in en plots de man was echt weg. Uiteindelijk zijn de vrouw en zoon hier blijven logeren omdat ze de man helemaal niet konden bereiken. Het duurde tot ‘s middags de volgende dag vooraleer de vrouw de man kon contacteren en hij zijn vrouw en zoon terug kwam ophalen. De ‘lokale’ bevolking, Aboriginals die in communities wonen op minstens 40km van ons, waren ook een openbaring voor ons. De meesten stonken nogal erg naar zweet en de vrouwen hadden, op zijn zachts gezegd, nogal originele plaatsen om hun geld te verstoppen. Elke keer nadat wij geld hadden gekregen, gingen we toch maar wijselijk onze handen wassen. Bij de foto’s kan je ook een voorbeeld zien van een bush bus. Dit is een bus vol met Aboriginals die van Alice Springs (stad 200km van ons), naar al de communities rijdt. Altijd een leuke tijd als deze bussen aankwamen, zeker voor Lore in de keuken. Ze bestelden bijna allemaal hamburger the lot (hamburger met ei, spek, ananas, sla,), chicken/chips of chips/gravy.

Zo, we zijn blij dat we terug verder mogen reizen en jullie vanaf volgende keer weer leuke foto’s mogen doorsturen. Hopelijk is tegen die tijd ook eens echt de lente begonnen in België.