Ningaloo Reef - Karijini, West Australia

Vandaag mee op cruise en snorkelen! Dit gaat pas een zalige dag worden. We vertrekken om 9u30 met de boot richting mooie koralen. Hier mogen we een eerste keer snorkelen en we zijn er al direct verliefd op geworden. Het is alsof we in een aquarium rondzwemmen. Na een uur gaan we door en gaan we op zoek naar manta rays. Dit zijn grote stingrays (roggen met een lange staart) met een spanwijdte tot 2,5m lang. Het duurt lang eerdat we er een vinden, maar we zwemmen hem achterna. Deze zit op de bodem, zo een 3-4m diep en wij zwemmen erboven. Enorm grote beesten, maar geweldig om te zien. Hierna gaan we met de boot naar the gap, een plaats waar reefsharks zitten. Onderweg komen we nog zeeschilpadden tegen, ook wel grote beesten! Lore krijgt toch wat schrik om te gaan zwemmen met haaien, maar gaat toch ook het water in. Martijn zit er echter het eerste van de groep in en kijkt onder zich in het water. Allemaal grote vissen (zoals een grote karper) rond hem. Om Martijn een beetje te plagen gooit de begeleiding nog wat brood naar Martijn. Al de vissen gaan naar hem toe en een gevecht om het brood start op 30cm van zijn gezicht. Hij zwemt maar snel wat verder en na hem komt heel de groep in het water en spreiden de vissen zich wat. We zwemmen naar de plaats waar de haaien zitten en hebben geluk! We zien er 3, die 3 meter onder ons zwemmen. Lore verschiet eerst, maar blijft ook hier zwemmen. Echt sjiek om hier eens tussen te zwemmen! Voldaan gaan we terug naar onze auto en rijden we voor de laatste keer naar het noorden. We gaan naar Tom Price/Karinjini National Park. Onderweg blijft het landschap hetzelfde, maar met nog minder verkeer. Overal is het dor, maar we komen telkens floodways en droge rivieren tegen. Indien we hier zouden zitten in het cycloon seizoen, dan zitten we volledig vast. Om de kilometers sneller te laten omgaan, doen we wat typische autospelletjes: tegenliggers tellen (4 op 70km en dit was dan nog spitsuur), bochten tellen (10 op 50km) en de dode kangoeroes blijven we natuurlijk ook tellen (49 tov 13 levende). We rijden al 100km zonder iets tegen te komen en dan komen we ineens een fietser tegen. Gepakt en gezakt, volledig beschermt tegen de zon en in een temperatuur van 40 graden fietst hij hier. Gekken zijn er dus ook in Australië! Opeens zien we onderweg een bord staan waarop staat “ airstrip “ en dus van het ene op het andere moment bevinden we ons op een landingsbaan. Na een 600 km komen we eindelijk aan in Karijini! Doordat we zoveel kilometer hebben gereden heeft onze campervan van tijd tot tijd ook een volle tank nodig. Helaas wordt de petrol steeds duurder, naarmate we meer naar het noorden gaan. We stoppen aan een roadhouse en Martijn valt bijna van zijn stoel wanneer hij de prijs van 2 dollar per liter ziet. Maar we hebben hier geen andere keuze. Eens we in Karijini National Park zijn aangekomen beginnen we dadelijk aan een korte wandeling. Deze gaat in dalende lijn naar een gorge, waar we eindelijk een verfrissende duik kunnen nemen na een lange en warme dag rijden.

De volgende twee dagen maken we twee wandelingen in het natuurpark. Één het dal in en de ander op de tweede hoogste berg van West-Australië. De eerste is een zeer mooie wandeling met een paar meertjes waar we in kunnen zwemmen, de andere is een hele zware wandeling. Om Mount Bruce te beklimmen staan we om 6u op. Dit is nodig, omdat we rond de middag terug willen zijn. Overdag is het hier immers 35-40 graden warm! Voor onze beklimming hebben we allebei onze rugzak bij met volgende inhoud: 8 liter water, een fles Pepsi (goedkoop), ehbo-kit, boterhammen, koekjes, zonnecrème, zwitsers zakmes, vliegennetjes, zout chips, gsm, wifi en een hoedje op ons hoofd. De wandeling wordt de moeilijkste die we ooit hebben gedaan. Tot 2/3de gaat alles goed, maar dan moeten we echt gaan klimmen. Over de rotsen met een halve meter van ons af de afgrond. Heel moeizaam, maar voldaan halen we toch de top. Blijkbaar geven heel veel mensen het op na 2/3de, maar we zijn blij dat we hebben doorgezet. De afdaling is echter nog moeilijker, omdat we nu naar onder moeten kijken en het echt heel stijl is. Lore vindt het te gevaarlijk, maar Martijn praat op haar in en stapje voor stapje gaan we naar onder. Eenmaal terug op de camping zijn de rangers trots op ons dat we op de top zijn geraakt.

We gaan terug naar het zuiden. We verlaten het mooie Karijini en gaan terug de frisse wind aan zee opzoeken. We rijden een volledige dag, met een nachtje rust langs de kant van de weg. De volgende middag komen we aan in Exmouth. Dit is een stadje aan zee, met hierna Cape Range National Park. Dat wordt onze stopplaats voor de komende drie dagen. De eerste dag zien we al direct walvissen vrij dicht aan de kust! Deze hadden we nog niet gezien en zijn echt wel indrukwekkend om zo dicht aan de kust te zien! Voor de rest gaan we hier elke dag wat wandelen in de voormiddag en snorkelen in de namiddag. We liggen op een campingplaats aan zee, met een meertje op 50 meter van ons. Hier komen eindelijk de kangoeroes eens drinken. Op deze drie dagen tijd zien we 30 levende kangoeroes, dit hadden we nog niet meegemaakt. Tijdens een avondwandeling op het strand, zagen we de kangoeroes zelfs op het strand en in de duinen! Na een namiddag snorkelen kwamen we een koppel tegen dat het strand vlakbij de zee aan het filmen was. We vroegen wat ze zagen en ze zeiden: hier zitten veel schorpioenen! We kijken elkaar aan en vragen: zijn het geen krabben? Nee, nee, ze houden vol dat het schorpioenen zijn. We zien de beesten onder de rotsen uitkomen en natuurlijk zijn het krabben. We zeggen dit en het koppel gelooft ons pas nadat we het 3 keer overtuigend uitleggen. We vragen waar deze mensen van zijn en ze zijn van…. Venlo!

De volgende dag gaan we een hele dag snorkelen in Turqoise bay. Één van de mooiste plaatsen om te snorkelen aan de westkust. We snorkelen een hele dag en zien supermooie vissen, waaronder nemo en de zwart/wit/gele vriend van nemo (ja Dana, ook geel). We zijn heel de namiddag op zoek naar een zeeschilpad om bij te zwemmen, maar konden er geen vinden. We leggen ons rond 16u neer op het strand, klaar om terug naar ons campingplaats te gaan. Plots ziet Martijn een schildpad lucht happen en sprint terug de zee in. Lore komt achterna en eindelijk kunnen we met een grote zeeschilpad zwemmen. Martijn kan er zelfs mee op de foto.

De volgende ochtend vertrekken we terug richting zuiden. We gaan nog een dagje snorkelen in Coral Bay en rijden nog verder, zodat we niet moeten betalen om op een campingplaats te slapen. De ochtend begint wel heel erg stom. Lore heeft slecht geslapen omdat ze slecht nieuws heeft gehad van het thuisfront (wat ondertussen wel in orde is). Martijn is lastig omdat Lore alweer om 6u ’s morgens hem wakker maakt en nu ook met de leuke mededeling dat Club Brugge 4-1 heeft verloren. Daarna gaan we een kleine wandeling doen, maar tijdens deze wandeling glijdt Martijn uit en valt hard op zijn heup en pols. Een beetje verder stoot hij zijn teen en ligt deze helemaal open en om het af te maken stapt hij in de zee op een schelp waardoor hij een snee heeft onder aan zijn voet. Dik gefrustreerd wandelen we verder, Lore durft niets meer te zeggen en Martijn bokt wat verder. We slapen langs de weg en ’s morgens vertrekken we naar de blowholes (water dat door gaten wordt gespoten door de zee) dichtbij Carnarvon. Hier blijven we een half dagje en gaan we weer door naar Kalbarri, waar we nog steeds een wandeltocht moeten gaan doen. Onderweg stoppen we weer langs de weg, een negende nacht zonder te betalen, mét een Carlsberg voor het slapen gaan. Met dank aan de vader van Lore!! Voor degene die zich afvragen hoe het met Martijn zijn drinken zit, dit was pas het eerste pintje in 10 (tien, je leest het goed) dagen!