Nullarbor en Zuid-Australië

We zijn aangekomen in Esperance. Een stadje dat bekend is omwille van zijn mooie stranden. Om deze te bezichtigen, is er een Great Ocean Drive van 40km. We besluiten om deze niet met de auto te doen, maar we huren een dag mountainbikes. We rijden eerst naar de pier aan het stadstrand, omdat daar dikwijls een zeehond zit. We hebben geluk en vandaag zitten hier 3 zeehonden geduldig te wachten tot vissers hun wat overschot gooien. Eerste keer dat we zeehonden in het wild zien en het is toch wel uniek om te zien. Martijn gaat met de voeten in het water en één zeehond komt tot op 2 meter van Martijn. Martijn heeft geen vis bij, dus de zeehond zwemt terug weg. We rijden verder met de fiets en deze kust is toch heel anders als in België: geen dijk met terrasjes, maar veel heuvels. Het is een zware fietstocht en na 12km leggen we ons op het ‘mooiste strand van Esperance’, Twilight Beach. Weer een ideaal strand voor Martijn, want er is weer een grote rots in het water om vanaf te springen. Martijn springt van 5m hoogte, Lore vindt 2m hoog genoeg om vanaf te springen. Zalig wat ontspannen aan het strand in het zonnetje en na ons boterhammen op te hebben gegeten, fietsen we weer door. Blijkbaar kan hier het weer ook omslaan zoals in België, want het begint ineens heel hard te regenen. De volgende 25km blijven heuvelachtig en zwaar, zeker in de gietende regen. Gelukkig is het nog steeds 25 graden, dus koud is het niet. Na een dagje goed te hebben gesport, genieten we ’s avonds van een welverdiende Mc Donalds!

De volgende dag rijden we door naar Cape Le Grand. Dit is een nationaal park waar we heel dicht bij het strand kunnen kamperen en hier zitten veel wilde kangoeroes. Onderweg naar het park rijdt Martijn nog een slang dood, toch één zorg minder! We zetten onze auto neer op de camping en eten buiten. Direct komt er al een kangoeroe naar Lore toe. Ook op het strand zien we veel kangoeroes. Na een nacht hier te blijven is het tijd om aan onze lange rit te beginnen. We nemen nog eerst een duik in de zee en we vertrekken rond 10u ’s morgens. Na 200km rijden komen we in het laatste stadje van West-Australië, Norseman. We tanken onze auto volledig vol en vertrekken richting de Nullarbor.

Over de Nullarbor is veel te zeggen. Op 1200km zijn er maar 9 tankstations, voor de rest is er helemaal niets. De Nullarbor heeft wel het grootste golfterrein ter wereld. De 18 holes zijn verspreid over 1365km, een wereldrecord. Een ander wereldrecord is de langste rechte weg, 145,6km lang gaat het gewoon rechtdoor. Lore zegt al direct dat je hier je auto eens kan uittesten. Haar woorden zijn nog niet koud of we zien iemand die is tegengehouden door de politie, boete wegens te snel rijden. Hier woont niemand, zijn geen bomen en nog komt de politie naar hier om te controleren. Ongezien! We komen deze mensen trouwens nog 6 keer tegen op deze weg. De derde keer haalden ze ons weer in en gaven ze blikjes whisky-cola door het raam. Wanneer we ze de laatste keer tegenkomen aan een tankstation, blijkt dat ze heel de rit al aan het drinken waren.

De rit was saai op vele momenten, maar toch zag je veel: meer dan 50 dode kangoeroes langs de weg, 2 dode kamelen, grote roofvogels, een fietser die zo gek was om de oversteek te doen, 3 achtergelaten auto’s omdat het takelen duurder was als de auto zelf, 4 dingo’s (wilde honden), 6 kamelen die op de weg bleven staan en helemaal geen haast hadden om van de weg te gaan, … We hebben het allemaal gezien. Tijdens deze tocht zijn we ook twee keer van tijd moeten veranderen. Nu is het tijdsverschil met België 9,5u in plaats van 7u.

Wanneer we na 3 dagen rijden eindelijk aan de overkant zijn, moeten we alle groenten en fruit afgeven. Geen probleem voor Martijn, want hij had dat natuurlijk niet bij en Lore had haar groenten en fruit op tijd opgegeten. Hierna zijn we rechtstreeks doorgereden naar Streaky Bay, omdat we hier gratis op het strand konden slapen. Zalig ontspannen, maar de volgende dag rijden we weer 300km verder, naar Port Lincoln. Hier blijven we 4 nachten en genieten we van de prachtige locatie die we hebben met zeezicht. Dinsdag gaan we terug de baan op, richting Adelaide.

De echte reden dat we in Port Lincoln waren, is voor veel mensen al duidelijk geworden. Martijn wou gewoon eens gaan zwemmen met de witte haaien. Dit kan je maar op enkele plaatsen ter wereld, Port Lincoln is er een van. Maandag wordt Martijn om half 7 ’s morgens opgehaald en komt pas om half 8 ’s avonds weer terug. Lore heeft dus de hele dag voor haar eigen, wat een luxe.

Het zwemmen met de haaien was echt een superervaring! We waren met 33 mensen die in de kooi wilden om de haaien te bekijken en in elke kooi konden zes mensen. Martijn zat pas in de vijfde kooi, dus op het begin was hij zich zorgen aan het maken als de haaien wel zouden blijven. Toen de eerste mensen in de kooi zaten, waren immers al 3 witte haaien in de buurt. Toen hij er EINDELIJK in mocht, waren er nog steeds minstens 4 in de buurt. Was echt heel sjiek om deze haaien van zo dichtbij te zien, het resultaat kan je zien op de foto’s. Toen hij terug kwam van deze dag, had Lore een verrassing klaargemaakt. Zelfgemaakte lasagna! Ze was er wel anderhalf uur mee bezig, maar het resultaat mocht er zijn. Martijn had ook een verrassing voor haar, verse tonijn die ze op de boot hadden gevangen op de terugweg. Iedereen tevreden dus!

De volgende dag rijden we door richting Adelaide. We komen door een paar bergstadjes waar de tijd echt is blijven stilstaan. Een Nederlander waar we die avond mee praten kon het nog het beste samenvatten: “ het leek wel alsof er elk moment iemand met revolvers op paard en koets de lokale pub ging binnenstormen.” Zo oud zagen de stadjes er dus uit. Eenmaal aangekomen in Adelaide was het weer totaal anders. Terug in een grote stad en dat met onze auto. Het was goed opletten, maar we waren veilig op de camping geraakt. We besloten om die avond al direct op de lappen te gaan in Adelaide. Allebei mooi opgekleed en we gingen naar het Belgisch biercafé en naar het casino. In het Belgisch biercafé had Martijn geluk, duvel was er immers het bier van de maand en was in promotie. Voor een miezerige 12,50 dollar had hij al een duvel! Op één been kan je niet staan, dus hij had er maar twee gedronken. Lore kon ook genieten van een kriek en een la chouffe. Daarna gingen we naar het casino. Het was Lore haar eerste keer, maar Martijn kon haar wel rondleiden. Op de ‘kastjes’ konden we niets winnen, dus ging Martijn maar pokeren. Lore verloor een klein beetje geld wanneer ze aan het wachten was, maar Martijn kon met pokeren toch 30 dollar winnen en Lore trakteren op een mango-daiquiri.

De volgende dag hebben we de stad verkent op de fiets. Deze kon je gratis huren, op kosten van de staat. Het was leuk om zo alles te kunnen verkennen, zeker de groene plaatsen doorheen de stad. Cultuur hadden we ook opgesnoven met een bezoek aan het museum en de kunstgalerie (ook allebei gratis). Het tweede kon Martijn niet bekoren, maar Lore vond het wel leuk! Erna hebben we nog een nieuwe camera gekocht, want Martijn zijn camera was gesneuveld tijdens zijn bezoek aan de witte haaien. We besloten om de volgende dag al door te rijden naar Adelaide Hills. Maar een half uur van de stad, maar ineens heel erg rustig en mooie wandelingen. We konden hier onze eerste wilde koala’s spotten. Moeilijk te vinden, maar er zitten toch vrij veel koala’s. Bij elke koala die we zien krijgt Martijn van Lore te horen: kijk hoe schattig, hoe lief, juist een teddybeer… We gaan ook naar een wildlife park waar we zelf een python mogen vasthouden. Hier was Lore heel wat minder van overtuigd, maar ze had het toch aangedurfd.

Ondertussen moest ook onze auto weer op controle. We hadden wat stukken, maar zonder veel erg. Hetgene waar Martijn wel niet tegen kon, was dat we maar liefst 7 uur hadden moeten wachten op de auto. Gelukkig waren we ook aan de praat geraakt met iemand en die had ons een slaapplaats geregeld bij haar ouders. We kregen van haar ouders een slaapplaats en avondeten, dus dat was weer mooi meegenomen. De volgende ochtend vertrokken we om 7u richting de ferry. We gingen voor de eerste keer mee op een tour, naar Kangaroo Island. Dit is het derde grootste eiland van Australië en is bekend om zijn vele wilde dieren. Het wordt een zeer leuke tweedaagse waar we veel wilde dieren zien en heeft ook een zeer mooie natuur. We gaan er zwemmen in de zee, sandboarden in de duinen en kayakken op de rivier. Gedurende deze twee dagen hebben we volgende dieren in het wild gezien: koala’s, kangoeroes, wallaby’s, tijgerslang, zeeleeuwen, pinguins, zeehonden, echidna (soort stekeldier), zwarte zwanen en pelikanen.

• Een vrouwelijke koala heeft twee vagina’s, een mannelijke heeft twee penissen;

• De seks van koala’s duurt maar tien seconden;

• Een vrouwelijke koala geeft haar baby tot 4 maanden ook haar stront, om de baby gewoon te laten worden aan de giftige stoffen van de eucalyptus bladeren;

• Er zijn 600 verschillende soorten eucalyptusbomen, koala’s lusten er maar twaalf van;

• Een kangoeroe kan vijf maanden zonder water;

• Een kangoeroe kan tot 61km/u lopen/huppelen;

• Een kleine rechtzetting nog: eerder hadden we gezegd dat er 4 miljoen kangoeroes waren in Australië, maar dit klopt niet. Er zijn er immers 130 miljoen in Australië.

• Kangoeroes kunnen tot 8 meter ver springen en tot 3 meter hoog;

• Mannelijke kleine pinguïns kunnen vrouwen enkel maar verleiden met een mooi zelf gemaakt huisje, de rest maakt niet uit voor de vrouwtjes; Zeehonden kunnen gemiddeld