Op zoek naar werk in West-Australia

Normaal vertrokken we vandaag, zondag, richting Perth, maar we hebben ons weer laten verleiden om paar dagen langer te blijven bij de familie Hutchinson. Martijn gaat mee helpen de windmolen te maken, die ervoor zorgt dat de varkens van de familie drinkwater krijgen. Dit is geen gemakkelijke klus, want hetgene wat vervangen moet worden, ligt 30 meter onder de grond. Na 5u palen losdraaien en erna terug alles in elkaar zetten, is het toch gelukt. Gelukkig kwam er na 3u de eerste verlossende pint en naderhand ging alles een stuk vlotter! Maandag heeft Narelle voor ons nog zelfgemaakte, lekkere lasagna gemaakt. Deze heeft ze speciaal voor ons gemaakt om mee te nemen. Daarna hebben we Lore ook eens leren schieten met de geweren. We hebben wel maar op rotsen geschoten, omdat Lore geen beestje wou doodschieten. Ze verschoot ervan dat deze geweren zo luid waren, maar vooral van de terugslag viel ze achterover. Hierna zijn we nog één keer met de quad gaan rijden en dinsdagochtend hebben we de familie verlaten. Indien we hier terug langskomen volgend jaar, gaan we hier zeker terug op bezoek!

Nu gaan we richting Perth om daar werk te zoeken. Eerst gaan we nog langs Yanchep National Park. Hier zien we onze eerste koala in Australië! Onderweg zagen we ook twee dode slangen op de weg, dus ze zitten hier toch. In Perth solliciteren we allebei bij verschillende hotels, bars en restaurants, maar voorlopig zonder succes. We spreken dan af met onze Nederlandse vriend Ruben, die nog steeds in Perth aan het werken is (ondertussen toch ook al 6 weken). ’s Avonds krijgt Lore toch telefoon van een hostel, ze zijn geïnteresseerd om haar werk te geven. Ze legt een interview telefonisch af en nu is het weer afwachten. De volgende dag gaan we een half dagje naar Penguin Island. Dit zou normaal heel mooi zijn, maar valt ons dik tegen. We zien geen enkele pinguïn, enkel maar bescheten wandelpaden, omdat het hier vol zit van de meeuwen. Gelukkig zitten hier ook veel pelikanen en kunnen we die toch weer van vrij dichtbij zien. Om pinguïns te zien in het discoverycenter (lees: een houten gebouw, zo groot als onze living), zouden we nog 15 dollar moeten bijbetalen. Dit doen we niet, maar toen niemand keek, zijn we toch even binnengeglipt. Een kinderzwembadje met 5 pinguïns in, meer was het niet. Waren wij blij dat we dat geld toch niet hebben weggegooid.

We gaan naar een nieuwe camping, mét jacuzzi en zwembad. Vreemd genoeg is deze goedkoper als alle andere campings waar we al hebben geslapen. De volgende dagen zoeken we verder naar werk, helaas zonder resultaat. Omdat op zoek gaan naar werk en er geen vinden zeer frustrerend is, gaan we ook op zoek naar vrije tijd. We zijn eens gaan lopen, een zeer mooie boswandeling gaan maken van 16km en de volgende dag een wandeling gemaakt bij een waterval. Nog steeds blijft elke telefoon die we doen negatief en elke mail onbeantwoord.

We hebben eindelijk een mail terug gehad! Martijn mag maandag op interview gaan voor een job in een restaurant in Perth. We besluiten wel om een paar dagen nog naar het zuiden te gaan, de wijnstreek in! Onderweg doen we nog eerst een wandeling in Serpentine National Park en daar komen we weer kangoeroes tegen op ons pad. Leuk voor Lore, want zij telt nog steeds de levende kangoeroes. We hebben zelfs zoveel geluk gehad dat we ook een baby kangoeroe in de buidel hadden kunnen spotten. Wanneer we vertrekken voor onze wandeling zegt de ranger dat we moeten oppassen voor teken en slangen. We worden allebei gebeten door een teek, die we vakkundig verwijderen met ons tekenpincet, maar een slang komen we gelukkig niet tegen. We kunnen na onze wandeling ook zwemmen in een meer met een waterval. Zalige afkoeling, want de dagen worden heter en heter in Australië. We slapen op een parking, naast de snelweg. Net wanneer we aankomen komt een man ons nog waarschuwen voor de vele slangen in de buurt. We zijn voorzichtig wanneer we de auto uitstappen, maar zien gelukkig geen slangen.

De volgende ochtend geraken we met mensen aan de praat wanneer we aan het wandelen zijn. Zij gaan de volgende dag een wijntoer doen en nodigen ons uit. Hier kunnen we natuurlijk geen nee tegen zeggen. We houden het vandaag rustig, met een dagje aan het strand. Ook aan dit strand zien we weer een paar dolfijnen, toch altijd leuk als je aan het zwemmen bent. We slapen weer op dezelfde parking, maar gelukkig weer zonder slangen. De volgende ochtend zijn we alweer om 6u op en om half 8 zijn we in Bunburry. Hier zitten al veel mensen in de zee en blijkbaar is het vandaag Bunburry Triathlon. Leuk om eens te zien, ze hebben toch allemaal héél erg goed materiaal (wetsuit, fiets, helm, fietschoenen, loopschoenen). We gaan daarna naar het koppel en ze nemen ons en nog een ander koppel mee naar de wijnstreek. Het koppel is van Bunburry zelf en gaat dikwijls hier op wijntoer, dus ze kennen de eigenaars en de streek. Voor ons is dit heel leuk, want nu zien we alles zonder te betalen voor een wijntoer (normaal 90 dollar per persoon). We gaan op verschillende plaatsen een paar wijntjes proeven en ’s middags eten we met ons allen op een heel mooie locatie, tussen de wijnranken. Het werd tijd dat we wat gingen eten, want die wijntjes komen toch aan. Op drie plaatsen krijgen we in totaal 15-20 soorten wijn én bubbels om te proeven. Namiddag gaan we nog naar een brouwerij, wat Martijn natuurlijk nog toffer vindt. We zijn vandaag ook naar ‘Gnomesville’ geweest. Dit is een plaats in het bos waar duizenden tuinkabouters staan. Wel eens leuk om te doen, want deze tuinkabouters worden er gewoon door onbekenden ingezet en er zijn wel heel originele dingen bij, zoals Gnoamie Campbell.

Na deze leuke dag gaan we nog iets drinken bij dit koppel en we gaan nu zelfs op een parking slapen in de stad. Hopelijk komt geen ranger ons deze keer wakker maken. Om 5u ’s morgens worden we wakker gemaakt door sproeiers die op onze auto gericht staan. We staan dan maar op en Lore is om half 6 al vertrokken om te gaan lopen. Ondertussen heeft ook zij een mail gehad om ergens te gaan werken. In een hotel in GinGin, 80km boven Perth en op het platteland. We bellen hun en ze kunnen ook voor Martijn wel werk vinden. Martijn gaat niet meer naar zijn interview, maar we rijden gewoon door naar GinGin. Lore mag hier beginnen in dit hotel en Martijn kan maandag in een boerderij beginnen te werken. GinGin is een klein dorpje, met heel veel boerderijen in de buurt en toch wel wat vreemd volk voor ons. In dit dorpje is niets te doen, behalve werken en naar het zwembad gaan, op zoek naar afkoeling! Lore haar eerste shift begint om 17u en eindigt om half 10. Het valt haar wel mee, maar het is toch serieus aanpassen. De drankjes zijn hier anders en de mensen praten in dialect Australisch Engels. Het is een klein hotel, dat vooral leeft van de bar en het restaurant en je merkt dat het volk enkel maar deze bar hebben om zich eens ‘uit te leven’.