Roadtrip door Australia start met Ruth onze campervan

De komende dagen verlopen allemaal een beetje hetzelfde. Lore gaat lopen, Martijn verzint een uitvlucht om niet te gaan, het regent, we plannen onze trip voor ons vertrek zaterdag, we lopen wat doelloos rond in de winkelstraatjes en ’s avonds wordt er steevast gekaart. Één avond wordt er eens stevig gekaart, want dan gaan we drinkspelletjes doen met 3 Duitsers in ons hostel. Het worden telkens leuke avonden, maar te weinig met bier. Tijdens deze dagen zijn we ook eens naar Mandurah gegaan, een stadje waar de Venetiaanse kanalen lagen. Veel verwachtingen, maar er waren twee kleine kanaaltjes en dat was het. Dan ben ik trots dat ik Reppel ook het Venetië van Limburg mag noemen. We wandelen verder naar de haven en tijdens onze lunch (broodjes die worden gesneden met het zakmes en voorzien worden van een lapje kalkoenfilet) zien we drie dolfijnen in de haven. Zeer leuk om te zien en dan zijn we toch niet voor niets naar hier gekomen. Lore belt nog met haar vader voor zijn verjaardag en dan gaan we snel terug naar ons hostel. Het is immers berekoud met veel wind en regen.

Vrijdag wandelen we nogmaals door Perth en komen we eindelijk een Belgisch biercafé tegen! Martijn kan zijn geluk niet meer op wanneer hij het duvelbord ziet en we gaan een biertje drinken. Van een komt twee en dan drie, maar de (dure) duvels smaken!! Maar helaas komt dan een gevreesd telefoontje. De autodealer belt om te zeggen dat we dinsdag de auto pas mogen gaan halen. Martijn, al lichtjes beschonken van drie duvels, praat met hem en komt overeen dat we een huurwagen gratis krijgen en ons campingmateriaal niet moeten betalen. We gaan naar het hostel om ons spullen te pakken en zaterdag kunnen we EINDELIJK de weg op. Ruben heeft ondertussen werk gevonden, maar omdat het maandag een feestdag hier is, blijkbaar verjaart er een koningin ofzo, gaat hij met ons mee. We gaan de auto afhalen om half 8 ’s morgens en kunnen eindelijk vertrekken. Het gevecht om de bestuurderszetel wordt gewonnen door Martijn en mét gps (hier was ook een gevecht voor) vertrekken we naar het noorden. We ondervinden dat, eens je uit de stad bent, er nog maar één weg bestaat. Dit is de snelweg, maar is even breed als een gewone weg in België. We zien eindelijk onze eerste kangoeroes! Jammer genoeg zijn deze alle drie al onder een auto gekomen en liggen ze dood langs de weg. Onze eerste stop is Pinaccles desert en hier is al direct een verrassing. Martijn stapt uit en na 5 seconden heeft hij al 10 vliegen op zich zitten. Een lichte overdrijving mag, maar dit is het helaas niet. De wandeling naar het mooie Pinaccles, wordt er een goede voor onze armspieren. Vliegen worden weg geslaan, maar ze komen steeds terug. We rijden door naar het eerste ‘stadje’ en slaan hier wat eten in. Het is hier duur, dus we zijn zuinig. We parkeren onze auto langs de kant van een zandweg en koken in de auto. We gaan hier slapen en op een paar vissers na, worden we niet wakker geschrikt. De volgende dag rijden we door naar Jurien Bay en leggen we ons even neer op het strand en maken onze eerste duik aan de Westkust. Het is stralend weer, maar zelfs zo warm dat we niet blijven liggen. We gaan met de auto naar een natuurpark, maar moeten hier eerst door 10km offroad! Leuk om te doen en mooie uitzichten. We maken er een wandeling van 5km naar de top van een berg en keren terug naar de auto. We moeten hierna nog 10km langs de andere kant offroad en zien hier onze eerste levende kangoeroes en emoes! We parkeren ons weer aan de kant van een zandweg in Green head. Ons ontbijt wordt nu aan het strand gegeten, aan een baai, zalig gewoon! We rijden terug naar Perth, want Ruben moet op zoek naar een slaapplaats. Hij had een appartement gevonden voor twee maanden, maar Martijn zei om het eerst te gaan bekijken. De man zat immers in Amerika voor zaken en vroeg 1200 dollar voorschot. We gingen naar het appartement kijken en het bleek fraude te zijn. Heel blij dat we toch hebben opgelet en hij gaat gewoon naar een hostel. Wij zetten onze campervan neer in een mooie camping en kunnen eindelijk nog eens goed douchen en de was doen. Morgen gaan we normaal gezien onze eigen auto eindelijk kunnen halen. Fingers crossed!!!

Eindelijk is het zover, we mogen onze auto gaan halen. Om 10u deze morgen bellen we met de garage en we mogen de auto om 13u gaan halen. Lore gaat haar eerste kilometers tegemoet als chauffeur in Australië. Martijn zijn hart staat meermaals stil onderweg, maar we geraken tot in Perth. We gaan eerst naar de Coles, de lokale Aldi waar we ondertussen vaste klanten zijn. Om 13u gaan we naar de garage en onze auto is bijna klaar, hij moet nog even naar de keuring gaan. Het zal ongeveer 40 minuten duren. We besluiten om te wachten, omdat al onze spullen in onze huurauto zitten en we niet zomaar weg kunnen. De minuten worden uren en dan tikt de klok 16u aan. We hebben ons ongenoegen al een paar keer laten blijken, maar we moeten gewoon afwachten. Om 16.45 komt de auto eindelijk binnen en kunnen we aan het papierwerk beginnen. Al de documenten worden ingevuld en we krijgen een onaangename verrassing te verwerken van 340 dollar. De inschrijving op onze naam moet volledig door ons worden betaald en zat niet in de afgesproken prijs. We mogen nog naar Department of Transport gaan om ons als eigenaar te registreren. We worden beiden wat lastig, maar er niets meer aan te doen. Martijn zorgt er wel voor dat de tank van de auto wordt volgetankt (weer een half uur wachten), kampeermateriaal erbij komt, kussens voor te slapen en een jerrycan voor de benzine.

Maar ja, we hebben eindelijk onze auto en we kunnen de weg op! We vertrekken om 18u, terug richting noorden, terug dezelfde richting uit. Omdat het al zo laat is en het snel donker is, kunnen we totaal niet ver meer rijden. Ons heel planning weeral verstoord. Wat gebeurt er als je een grootstad wilt uitrijden tijdens de spitsuren? Jawel, we komen terecht in de file. Na 70km besluiten we om een slaapplaats te zoeken. We slaan een klein wegje in, richting de bossen. We komen twee kangoeroes tegen die vrolijk blijven staan, kijkend naar onze lichten. We parkeren de auto hier langs de weg en kunnen eindelijk wat gaan eten. We zetten de gas aan, maar merken dat er een lek is. Uit schrik zetten we de gas snel af en eten we maar droge boterhammen. Daarna willen we de afwas doen, maar water is hier blijkbaar niet bijgevuld. Stom van ons dat we deze dingen niet hebben nagekeken in de garage, maar omdat we zo graag weg wilden is het toch gebeurd. Jammer, maar dat kunnen we morgen laten maken. Tot overmaat van ramp laat Lore de zaklamp nog op de grond vallen en weigert deze nu ook nog dienst. Ons dagje is dus een geweest van wat tegenslag, maar we hebben onze auto en dat is het voornaamste!