Roadtrip Zuider eiland met zusje

Het is zaterdag 29 oktober en vandaag zit Lore met de nodige zenuwen. We gaan Dana van de luchthaven halen en Lore wilt dat de komende 3 weken perfect verlopen voor haar! We gaan naar de winkel een uitgebreide lunch uithalen en gaan daarna naar de luchthaven. Om 11u30 is het zover, Dana is geland en wanneer ze ons ziet beginnen er direct traantjes te komen bij Lore en Dana. Wat een blij weerzien!! Na een half uur geknuffel en geween, rijden we naar het meer en hebben we daar lunch. Direct een mooie start voor Dana, ook omdat het weer vrij goed is! Ook Martijn is direct blij, Dana heeft immers Karmeliet meegenomen voor Martijn, wat een cadeau!! In de late namiddag spreken we af met Canadese vrienden van ons en laten we Dana het uitgangsleven in Queenstown zien. We moeten geregeld ons paspoorten laten zien (onder 25 mogen ze dit vragen en nu met Dana erbij wordt het ons meer gevraagd) en de alcohol vloeit goed. Het wordt een geweldige avond waarbij we ook allemaal op een elektronische stier belanden. Tegen die tijd van de avond is er niemand meer die er lang op kan zitten, maar het was wel plezant! Dana is nu ook gewoon aan de Nieuw-Zeelandse prijzen, want dit avondje heeft ons al snel veel geld gekost! De volgende ochtend, gelukkig zonder een al te grote kater, beklimmen we Queenstown Hill. Een wandeling waar we 400m moeten stijgen en het geeft ons de mooiste uitzichten van Queenstown! En ook vandaag, wat een prachtweer!! We rijden door naar Wanaka via Cardrona en stoppen nog even aan een bh-omheining. Dit is een omheining die volhangt met bh’s, als ludieke steun aan mensen met borstkanker. Lore en Dana laten hier ook allebei een bh achter! Eenmaal aangekomen in Wanaka hebben we weer een picknick aan het meer. Het ideale moment voor Lore om Dana als haar getuige te vragen voor onze trouw. Hopla, weer de nodige tranen en knuffels! ’s Avonds kunnen we onze keuken buiten zetten en maakt Dana ook kennis met de pest in Nieuw-Zeeland, zandvliegen! Overal worden we gebeten, dus na de lunch sluiten we onze camper en moeten we nog eerst tientallen zandvliegen doden in de auto. We slapen trouwens allemaal samen in onze camper. Twee mogen er in bed en één in de ‘kelder’, onder bed dus. We doen een beurtrol voor wie onder moet liggen, omdat hier niet echt veel plaats is. Maar al bij al slapen we toch altijd vrij goed! De volgende ochtend rijden we een hele voormiddag richting Franz Josef. Onderweg maken we nog een paar kleine stops aan de Blue Pools en de Haast Pass, telkens wel indrukwekkende stops! In Franz Josef gaat Dana met de helikopter de gletsjer op, hetzelfde wat wij paar maanden geleden hebben gedaan. Wij gaan niet mee, omdat dit toch te prijzig is. Wij doen ondertussen een wandeling en gaan een koffie drinken. Erna halen we Dana weer op en ze heeft een geweldige tijd gehad! Ze is echt blij dat ze het heeft gedaan! We genieten samen nog van de hotpools en gaan daarna uiteten op kosten van Lore en Dana hun ouders ;-). De volgende ochtend rijden we weer verder, deze keer naar Arthur’s Pass. Dit is echt een van de mooiste ritten die we in Nieuw-Zeeland hebben gedaan. Zeer steil, maar echt prachtig. Onderweg komen we ook een paar Kea’s tegen, de enige alpine papegaai ter wereld. We maken hier verschillende wandelingen naar paar watervallen en gaan dan op een prachtlocatie slapen. Na een goede nachtrust, op zandvliegen na, gaan we de Bealey Spur Track doen. Dit is een wandeling van 6,5km (heen) naar een hut boven op de berg. Eenmaal aangekomen zien we dat dit echt wel een klein hutje is, puur om te slapen indien je wordt ingesloten door slecht weer. Deze wandeling biedt ons wel weer uitzichten die geweldig zijn. Dana kan echt niet geloven wat ze hier allemaal ziet in Nieuw-Zeeland! We rijden nog verder naar Castle Hill en hier kunnen we ons uitleven op rotsen die minstens 20m hoog zijn! Eenmaal aangekomen op onze slaapplek zetten we de tent op. De zusjes in de tent en Martijn heeft de auto voor hem alleen, wat een luxe! Onze was wordt ook gedaan hier en we hangen alles rond de auto om te drogen, wat een zicht! Ondertussen zijn we al in Christchurch! De stad die in 2011 zo fel was geraakt door de aardbeving. Dana kan nu met haar eigen ogen zien dat hier nog steeds veel schade is, toch indrukwekkend, zo lang na de aardbeving! Het is hier wel levendiger als de vorige keer dat we hier waren (in winter, met Sissie en Stijn). Nu zijn er veel eetkraampjes, veel kleine winkeltjes open en er is vrij veel volk. Na dit bezoekje rijden we weer verder naar de volgende stop, Timaru! We gaan hier lekker uiteten en na zonsondergang proberen we blauwe pinguïns te spotten, de kleinste pinguïns ter wereld. Het duurt gelukkig niet lang eerdat we er een paar kunnen spotten. Zeer schattig hoe deze kleine pinguïns uit het water komen en dan waggelen naar hun slaapplaats! De volgende ochtend rijden we terug naar het binnenland, richting lake Tekapo. Een zeer mooi blauw meer en hier doen we een wandeling naar Mt John Summit. Eenmaal boven aangekomen vinden we er een paar geocaches en omdat het vrij koud is en hieronder hotpools zijn, boeken we ons nog een namiddagje hotpools. Genieten in warmwaterbaden van 36-42° en een prachtig uitzicht erbij! Na een goede nachtrust op een prachtlocatie rijden we naar lake Pukaki. Dit meer vinden we zelfs nog mooier als Tekapo! We rijden langs het meer om naar Mt Cook Village te gaan, een zeer klein dorpje aan de voet van de hoogste berg van Nieuw-Zeeland, Mt Cook. Deze berg is 3754m hoog! We doen hier een wandeling van 14km naar door Hooker Valley en komen aan op een meer vol met grote ijsbergen. Ook het meer heeft allemaal ijsblokjes in het water, wel indrukwekkend om te zien! Na een vermoeiende wandeling genieten we, hoe kan het ook anders, van een ijsje! We vinden een slaapplek (gratis) langs het meer, waar we genieten van een apero en het mooie uitzicht! Vandaag is het tijd voor Dana haar eerste ‘wine-tasting’ in Nieuw-Zeeland. De dames kiezen allebei 5 wijntjes om te proeven en van de beste wijn kopen we een fles. Er is ook zelfs limoncello en hier wilt Martijn wel eens van proeven. Hij vindt zijn zelfgemaakte limoncello toch beter! We rijden verder naar Oamaru en gaan hier uiteten bij de Scotch Brewery. We moeten wel erg lang op ons eten wachten en blijkbaar waren ze het in de keuken vergeten. Geen probleem, een gratis drankje lost dit op en even later kunnen we toch genieten van een lekkere pizza! We skypen vanavond ook nog even met het thuisfront, want vandaag is Jochen gevraagd als getuige van Martijn voor onze trouw! Wanneer Dana erna naar het wc wandelt, ziet ze een blauwe pinguïn staan naast de trap richting wc’s. We slapen immers op een camping vlak aan de haven en hier hebben blijkbaar pinguïns zich genesteld onder de trap, wel leuk om te zien! De volgende dag bezoeken we het stadje Oamaru. Dit is een Victoriaans stadje met heel veel boekenwinkeltjes, ideaal voor Dana. We genieten van het mooie weer en gaan veel winkels in en uit. Vanavond hebben we immers afgesproken met Michael, onze bevriende brouwer waar we al twee keer zijn geweest. Na een leuk namiddagje gaan we naar zijn thuis en Dana en Lore mogen in zijn Air B&B gratis overnachten, Martijn heeft de auto dan weer helemaal voor zichzelf. We genieten van een superavond, met natuurlijk veel proevertjes van zijn bieren. Dana vindt het huisje ook geweldig, omdat dit echt nog in de oude stijl is gemaakt (https://www.holidayhouses.co.nz/properties/25224.asp ). Ook Michael zijn klederdracht, zie foto’s, vindt ze geweldig! Na gisteren een topavond met hun, zorgen wij voor het ontbijt. We hadden spek, worsten, bonen in tomatensaus en brood gehaald, wat een topontbijt! Erna gaan we naar Lee-Ann, de vriendin van Michael die er gisteravond niet bij kon zijn. Bij haar babbelen we nog een uur en Dana proeft eens van de lokale whisky en daarna reizen we weer verder. Het voelt toch altijd een beetje als thuiskomen als we hier in Oamaru aankomen! Onderweg houden we een tussenstop aan het strand en deze keer spotten we de ‘yellow eyed pinguïns’. Dit zijn één van de zeldzaamste pinguïns ter wereld, wel weer echt geweldig om te zien! We gaan verder naar onze slaapplek, aan het strand! De volgende dag zijn we al aangekomen in Dunedin. We bezoeken de steilste straat ter wereld, Baldwin Street, en rijden daarna naar Otago Peninsula. We maken verschillende kortere wandelingen en bij één van deze wandeling stond Martijn bijna op een verkeerde ‘rots’, namelijk een zeeleeuw. We hadden deze al gezien op het strand, maar deze lag echt tussen de rotsen en Martijn had deze maar op het nippertje gezien. Gelukkig bleef hij rustig verder slapen. Hierna rijden we naar onze kampplaats en gaat Dana alleen in de tent slapen. Na een goede nachtrust rijden we door naar Nugget Point en verschillende watervallen. De camera’s worden weer bovengehaald en er worden véél foto’s gemaakt. We zijn ondertussen aangekomen aan het meest zuidelijkste punt van Nieuw-Zeeland, Slope Point. Hier is ook de grootste schipbreuk ooit in Nieuw-Zeeland geweest, met 131 doden in 1881. De meeste lichamen zijn hier toen ook begraven geweest in een weide, waar op dit moment nog steeds een monument staat. We rijden terug omhoog en gaan richting Te Anau, hier gaan we onze tickets ophalen van de Milford Track. Dit is een wandeling van 4 dagen van Lake Te Anau tot Milford Sound. Dit is de meest iconische wandeling van Nieuw-Zeeland en per dag mogen er maar 40 ‘independent walkers’ deze wandeling doen. Wij zijn bij de gelukkigen, omdat we deze wandeling in mei (6 maanden op voorhand dus) al hadden geboekt. Deze wandeling was ook in 90 minuten volgeboekt voor een heel seizoen (28 oktober-30 april). Zéér populair dus. Je kan deze wandeling wel nog doen met een gids, maar dit is ook beperkt tot 50 personen per dag én kost 2500 dollar voor 4 dagen!! Je slaapt dan wel iets luxueuzer dan ons, maar toch extreem duur! Eenmaal de tickets in onze handen, besluiten we om nog een gedeelte van de Kepler wandeling te doen. We doen hier een wandeling van 12km, dus we zijn opgewarmd voor morgen! Nog lekker uiteten in Te Anau en de familie een bericht sturen dat we 4 dagen onbereikbaar zijn. Daarna rijden we naar Te Anau Downs, waar we de volgende ochtend de boot zullen nemen. Yeah, het is zover! Vandaag mogen we eindelijk de Milford Track gaan wandelen. Om 10u30 nemen we de boot en varen we over een prachtig meer, tussen de hoge bergen. We leren mensen kennen die in de lodge werken op de Milford Track (waar de ‘guided walkers’ blijven slapen). Zij werken zes weken in de lodge en hebben dan één week vrij. Het straffe is: ze hebben géén internet. Enkel komt elke dag een krant die de gidsen meenemen. Dit zou dus niets voor Martijn zijn! Eenmaal aangekomen aan de andere kant van het meer en onder een stralend zonnetje beginnen we de dag met een korte wandeling van 5km. We hebben wel allemaal een zware rugzak bij met droge kleren en veel eten! Gelukkig hadden we ook nog plaats in de rugzak voor een fles wijn en twee biertjes! Wanneer we onze eerst hut bereiken, zijn we aangenaam verrast dat het ook vrij groot is. We slapen wel met 20 mensen op één kamer, maar we hebben een keuken met gasvuur, tafels en een kachel. Het belangrijkste: we hebben flushwc’s. Voor jullie misschien vreemd dat dit een luxe is, maar voor ons is dit echt een meevaller! De eerste avond genieten we van de wijn en het bier en gaan we vrij vroeg slapen. De volgende ochtend worden we om 5u gewekt door een deel van onze kamergenoten, de Japanners. Zij zijn met een groep van 10 en vinden het noodzakelijk om al vroeg te vertrekken en hierbij veel lawaai te maken. Martijn vloekt er eens hardop tegen, maar ze verstaan amper Engels dus veel nut heeft het niet. Na het ontbijt, vertrekken we om 8u al voor onze wandeling van vandaag. We worden wel nog eerst door de ranger op de hoogte gebracht dat er een aardbeving is geweest in Kaikoura. Hij had het gevoeld, maar wij gelukkig niet. We kunnen wel niemand iets laten weten dat we ok zijn, maar gelukkig wisten de ouders wel al op voorhand dat we een tijd geen internet hadden. Eenmaal vertrokken op de wandeling, snappen we vandaag weer waarom zoveel mensen deze wandeling willen doen. Zó mooie natuur, ongelooflijk. Door regenwouden lopen met de bergen langs ons en overal zijn er watervallen. Hopelijk kunnen de foto’s iets zeggen van hoe mooi het is, maar helaas is een foto zelfs niet genoeg om het uit te drukken! Na een vermoeiende wandeling komen we aan in onze tweede hut en ook deze vinden we mooi. We slapen hier met 8 mensen in een kamer en vermijden de Japanners op ons kamer! We leren vanavond veel van onze medewandelaars kennen en hebben een zeer leuke avond met hun. Ze komen van over de hele wereld: Japanners, Duitsers, Canadezen, Australiërs, Amerikanen en wij natuurlijk! Voordat we gaan slapen, komt de ranger nog zeggen dat we beter onze schoenen ophangen en onze jassen niet langs een tafel hangen, want er zitten vrij veel kea’s in de buurt. Dit is de enige alpinepapegaai ter wereld en deze zitten graag aan de spullen van toeristen. De volgende ochtend zien we twee kea’s buiten en één iemand zijn jas is kapotgebeten. Gelukkig niet de onze, maar van onze Canadese vriend Patrick. We wandelen vandaag een 19km en komen ook langs de hoogste waterval van Nieuw-Zeeland, the Sutherland Falls. Deze zijn 580m hoog en echt wel indrukwekkend. Zéér krachtig en we worden bijna weggeblazen door de kracht van de waterval! Onderweg naar de volgende hut beklimmen we ook nog het hoogste punt van onze wandeling (1154m hoog) en in de afdaling hiervan valt Martijn één keer op zijn knie. Gelukkig enkel maar 10min pijn en daarna kunnen we de tocht verder zetten. De volgende hut waar we slapen is weer zeer gezellig en hier hebben we weer een leuke avond met onze medewandelaars. Ook wordt de kachel aangemaakt en zoveel mogelijk kleren worden gedroogd, omdat we vandaag kletsnat zijn geworden. Dat het hier regent, is niet ongewoon. We zitten in de bergen en de gemiddelde regenval is hier immens. Waar we de eerste nacht sliepen valt gemiddeld 3m regen per jaar, de tweede nacht 7m regen, de derde nacht 9m regen en waar we morgen naar wandelen valt gemiddeld 11m regen per jaar. Enorme hoeveelheden dus en daarom zijn er ook zoveel watervallen! De laatste wandeldag is nogmaals 18km en deze zijn gelukkig wat vlakker. Ook weer enorm mooi, maar dat wisten jullie waarschijnlijk al. Als we aankomen aan het einde, zijn we juist op tijd om de eerste boot mee terug te nemen. We moeten daarna wachten op de bus en hadden die van 17u geboekt. Het is echter nog maar 13u30 en we hebben geluk dat we de bus van 14u30 mogen nemen! Eenmaal we terug aan de auto aankomen, rijden we terug naar beschaving en kunnen we eindelijk douchen (die luxe hadden we niet) én kunnen we de ongeruste vrienden en familie op de hoogte brengen dat we veilig zijn! Sorry allemaal voor het late antwoord! Uitgeput en voldaan vallen we allemaal snel in slaap na deze prachtige 4 dagen. Wat een schitterende wandeling, zeker een aanrader! We rijden terug naar Queenstown en voor Dana zit haar vakantie er bijna op! We gaan vandaag nog op bezoek bij een paar wijngaarden en proeven een paar lokale wijntjes (de dames, Martijn rijdt). Erna halen we de tickets uit voor onze loopwedstrijd. We gaan immers overmorgen meedoen aan de halve marathon (Martijn) en de 10 km (de dames). Er is al veel volk in Queenstown en veel mensen gaan ook al hun nummers afhalen voor de wedstrijd! De volgende ochtend gaat Dana op ‘Lord of the Rings’tour. Samen met een gids en 3 Amerikanen gaan ze de filmlocaties bezoeken. Ze vindt het heel leuk en wij houden een rustig voormiddagje. Nammiddag souvenirshoppen en ’s avonds gaan we voor Dana haar laatste avond nog eens lekker eten! Het is zover, Dana haar laatste dagje in Nieuw-Zeeland. Deze dag begint al zéér vroeg. Om 5u30 staan we allemaal op, omdat onze wedstrijd om 7.45 al start. Het wordt een supermooie loop, in een prachtige omgeving, maar wel zeer vermoeiend. Het gaat goed op en af, maar toch halen we allemaal supertijden! Martijn haalt de halve marathon in 1u42 en de dames lopen de 10km in 44’ (Lore) en 48’ (Dana). Super dus! En Lore mag zelfs een prijs gaan ophalen omdat ze tweede vrouw was in haar categorie! Na de wedstrijd zetten we ons op terras omdat het prachtig weer is en daarna brengen we Dana naar de luchthaven. De cirkel is rond, we begonnen met tranen en we eindigen nu opnieuw met tranen! Ze vertrekt nu wel met een heel groot koffer, mede omdat wij al veel van onze spullen aan Dana mee naar huis geven. Voor Dana zit de reis er nu op, voor ons wordt het nu de bedoeling om de auto te verkopen en daarna vertrekken we naar Azië. Wordt vervolgd!