Werkleven en klierkoorts in Gingin, West -Australia

De volgende dagen mag Lore inwerken in de bar. De eerste avond ziet ze er wat tegenop, omdat ze samen met de bazin moet werken en de Australiërs echt honderden verschillende drankjes hebben. Een LLB (lemon, lime and bitters), lemon squash, fire engine, fruit tingle, red pussy, mid-strenght, carlton dry, mid carlton, ted’s,… Ze moet veel dingen vragen, maar elke keer leert ze meer en meer bij. Na anderhalve week te werken doet ze het werk zelfs graag en de klanten hebben haar ook heel graag. Ze wordt L genoemd, omdat niemand haar naam correct kan uitspreken. Dit vindt ze gemakkelijker, omdat ze nu direct weet als iemand tegen haar praat. Lore heeft zelfs een fangroep van Fransen, die het leuk vinden om nog eens Frans tegen iemand te praten. Ze nodigen haar zelfs uit om bij hun iets te gaan drinken, samen met Martijn, maar Martijn is weer veel te ziek en we blijven gewoon thuis.

Met Martijn aan de andere kant gaat het dus een pak minder. Wij zijn dinsdag hier aangekomen en vanaf donderdag heeft hij onafgebroken koorts. Hij moest maandag beginnen met werken en omdat je moeilijk kunt afzeggen wegens ziekte in je eerste week, gaat hij puur op karakter werken. Het is zwaar werk in een houtzagerij. De eerste drie dagen heeft hij al 17 ton paletten hout gestapeld. Elke ochtend staat hij op, in de hoop op beterschap, maar het komt niet. Na een week te werken met koorts, heeft Lore hem overtuigd om toch naar een dokter te gaan. Doordat we in the middle of nowhere zitten, blijkt dat toch niet zo eenvoudig te zijn. Lore gaat eerst langs bij de lokale dokter waarbij de eerste afspraak pas mogelijk is voor na Nieuwjaar. Gelukkig kan ze een paar andere telefoon nummers meekrijgen om Martijn toch een afspraak te regelen. Bij het 3de telefoontje is het raak en kan ze een afspraak regelen. Die vrijdagnamiddag kunnen we dus eindelijk naar een dokter gaan waarvoor we wel 40km voor moeten rijden. We komen bij een oudere dokter, maar wel een onderzoek die hij in België nog niet heeft meegemaakt. Er wordt bloed afgenomen en staaltjes genomen van zijn keel. Hij heeft immers een bobbel onder zijn kin en een beginnende keelontsteking zit er nog aan te komen. Eindelijk kan hij antibiotica nemen en hopen we op beterschap. De volgende dag komt hard aan bij Martijn. De koorts is nogmaals gestegen en de keelontsteking verergerd. Hij kan nu nog moeilijk slikken en blijft hele dagen in bed liggen. Lore gaat in de namiddag telkens zwemmen, zodat ze toch eens uit het hotel is. ’s Avonds moet ze meestal werken en met Martijn is nog steeds niets aan te vangen. Lore ontpopt zich wel tot een topverpleegster. Koude handdoeken om Martijn wat te doen afkoelen worden telkens vernieuwd, de lakens worden dagelijks ververst omdat Martijn ’s nachts veel zweet, hij wordt getroost als hij weer wakker wordt van de pijn. Kortom, Martijn krijgt toch de nodige zorgen.

Zondagavond gaat hij naar zijn werkgever, met de mededeling dat hij echt niet kan gaan werken. De baas begrijpt het en wenst hem veel beterschap, we zien wel wanneer hij terug kan beginnen. Dinsdagochtend gaan we terug naar de dokter voor de uitslag van het bloedonderzoek. De uitslag komt hard aan. Martijn heeft klierkoorts. Een heel erg slechte timing, want nu mag hij de komende twee weken zeker niet gaan werken en zelfs daarna gaat het moeilijk worden.

Dinsdag heeft Martijn zwaardere pijnstillers gekregen van de dokter. Hij neemt nu elke dag 4 pijnstillers en nogmaals 4 paracetemols. Volledig onder de pijnstillers voelt hij zich toch beter. De eerste twee dagen ziet hij nog af, maar daarna gaat het beter. De koorts geraakt nu onder controle en de keelpijn verminderd. Vrijdag gaat hij voor het eerst in een week tijd nog eens naar buiten. Terug in het hotel valt hij stikkapot terug in slaap. In het weekend gaat het steeds beter en hij wilt maandag al gaan werken. Zijn baas en collega’s zeggen zelf nog te wachten tot dinsdag, toch nog één extra dag rust. Vanaf dinsdag gaat hij dan eindelijk terug aan het werk. Hij moet nu nog zwaarder werk doen, maar heeft weinig last van de klierkoorts. Wat meer slapen na het werk, maar het valt nog allemaal mee. Goed nieuws dus! Zijn wekker staat elke ochtend om 4u45, wat toch wel wennen is voor hem. Ze beginnen hier zo vroeg omdat het overdag heel warm is en dan het werk helemaal te zwaar is.

Met Lore is het deze week goed gegaan. Ze was een zeer goede verpleegster, maar kan eindelijk stoppen met deze taak. De maandagavond voordat Martijn moet gaan werken, is ze iets gaan drinken met klanten en collega’s. Martijn kwam 1 cola meedrinken (bier mocht nog niet) en Lore begon aan de gin-tonic. Het was een avondje waar verschillende klanten rondjes gaven. Tien shotjes geven aan wildvreemde mensen is gelijk aan 70 dollar kwijt zijn op 10 seconden tijd. Maar ze werden zatter en zatter, dus bleven ze maar trakteren! Martijn ging slapen om half 10 en Lore ging nog door tot 2u. Ze was het niet meer gewoon om te drinken en de volgende dag heeft ze dan ook een kater van jewelste. Ze kan heel de dag niets doen, behalve haar weg naar de wc zoeken. Wanneer Martijn terugkomt van het werk, moet hij lachen dat Lore er zo slecht aan toe is. Ze gaat ’s avonds toch maar werken, maar heeft een hele dag niets kunnen eten. Gelukkig had ze die avond in de keuken moeten werken, de chefkok helpen. Ze heeft er vanalles bijgeleerd: pizza’s maken, verschillende salades maken, chicken parmagiana voorbereiden, knoflookbrood maken, bruschetta’s maken,…

Vrijdag is het de beurt aan Martijn. Twee weken geen alcohol gedronken, maar vandaag kan hij nog eens met de collega’s iets gaan drinken. Ze werken elke dag van 6u tot 15u, zodat ze vrijdag mogen stoppen om 12u30. Na hun werk gaan ze in het café van Lore iets drinken. Martijn houdt het vol tot 21u, maar moet dan gaan slapen, anders zou hij de volgende dag hebben beleefd zoals Lore. Lore drinkt na haar werk ook nog iets met Martijn zijn collega’s, waar ondertussen niets meer nuttigs uitkomt omdat ze nog steeds aan het drinken zijn. De volgende ochtend heeft Martijn geen problemen, net op tijd gestopt dus!

Man wat is het warm hier in Australiê!! De temperatuur gaat elke dag vlotjes over de 30 graden en verschillende dagen ook over de 40 graden. De kok ziet zelfs een slang op de weg kruipen, die gewoon sterft in deze hitte. In ons hotelkamer is het niet te doen, dus we zoeken zoveel mogelijk afkoeling in het zwembad.

We hebben besloten om niet te lang meer te blijven in GinGin. We willen Nieuwjaar immers vieren in Geraldton, bij de familie waar we al een paar weken waren geweest. Lore zegt het donderdagavond tegen haar bazin en ze vindt het jammer, maar wist dat wij reizigers waren. Ze wenst ons veel succes op onze reis. Lore gaat wel nog werken tot en met boxing day (26 december). Martijn zegt vrijdag tegen zijn werkgever dat hij niet meer komt. Hij vindt het ook jammer, maar begrijpt de situatie. Vrijdagavond gaat Martijn met al zijn collega’s (7 in totaal) drinken in de pub. De vakantie inzetten kennen ze ook in Australië! De baas trakteert de eerste 4 uur en we drinken in deze tijd voor maar liefst 1250 dollar! Whisky, rum, jagerbombs (shotglas jagermeister in een groter glas redbull), shotjes, bier,… Ze beginnen te drinken om 15u en om 21u30 is het genoeg voor Martijn. Om het mooi Nederlands te verwoorden, de bak is vol!

Voor Martijn zit het werk er dus op, Lore mag nog een paar dagen gaan werken. Wanneer ze zondag op skype zit met haar ouders, zit Martijn er ook bij en ze zijn zo vriendelijk om de laptop op de stoel te zetten voor de tv. Zo kan Martijn Club Brugge zien voetballen (1-3 op Standard!) en kan Lore verder praten met haar ouders.

De volgende dag is het kerstavond. We hadden lekker eten gehaald en een fles bubbels, maar zoals altijd verloopt ons plan niet zoals het moest. Twee van Martijn zijn collega’s zaten in de pub en vroegen om er even één mee te drinken. Bij één blijft het natuurlijk niet en na een avondje drinken hebben we ook geen zin meer om eten te maken. Dan eten we dit maar op met Kerstmis. Kerstdag voorspellen ze meer als 40 graden en nu gaan we niet in GinGin blijven. We gaan naar het strand, 50km verderop. Kerstmis op het strand vieren, het is toch iets speciaals. Het is heel erg druk op het strand. Allemaal families die een tentje, barbecue, drinken, eten, eten en nog eens eten bij hebben. Wij vallen duidelijk uit de boot met twee flessen water en twee badhanddoeken (strandhanddoek waren we vergeten). We maken de typische foto’s met een kerstmuts op het strand en blijven vier uur aan het strand. Daarna gaan we terug omdat het gewoon te warm was en we niet uit de zon konden gaan liggen. Eenmaal terug zijn ze hier weer al allemaal aan het drinken. De pub is gesloten, maar de kok en verschillende obers zijn nu boven in onze gang aan het drinken. Wij beginnen met onze fles bubbels en weeral een jagerbomb.

Gelukkig gaan we allebei skypen met de ouders, zodat we deze keer geen tijd hebben om ons te laten vangen door de drank. Eerst skypen we met Martijn zijn ouders, daarna met die van Lore. Het is leuk om ze de pakjes zien open te doen, maar bij het zien ervan, mis je toch het thuisfront wel wat. Niet getreurd, wij hebben ook cadeautjes voor elkaar gekocht! Het is ondertussen al half 9 ’s avonds en we hebben weer nog niet gegeten. Nu gaat Martijn wel koken, want anders blijft het nog een dag liggen. We eten nog gezellig en drinken nog één mee met de rest, maar daarna gaan we moe, maar voldaan, slapen.