Ultieme verrassing van onze reis: hij vroeg me en ik zei ja

We zijn ondertussen de dag dat België glorieus heeft gewonnen tegen Hongarije en we gaan een fikse wandeling maken. Het weer is echter een spelbreker, want wanneer we op de top van Mangonui Bluff staan, zien we geen hand voor ons ogen. We wandelen terug en rijden naar een nieuwe slaapplaats voor vannacht, vlak langs een Kauribos waar 100-150 kiwivogels leven. We hadden hier al een nacht naar gezocht, toen zonder resultaat. Vanavond proberen we nogmaals en het weer klaart wat op. Gewapend met zaklampen wandelen we stilletjes op het pad. Lore ziet opeens een kiwivogel, maar deze neemt al snel de benen zodat Martijn deze niet heeft gezien. We wandelen nog verder en op een possum na, zien we niets meer. We keren terug, maar Lore overtuigt Martijn toch om nog eens een rondje te lopen. En maar goed ook! We kunnen nu wel twee kiwivogels spotten, die vlak langs het pad blijven staan. Toch wel een zeer leuk moment om dit zeldzaam beestje in het wild te zien!

We rijden vandaag naar Baylays beach om zeehonden te kunnen spotten. Echter aangekomen in het dorpje, merken we dat hier een begrafenis is en keren we snel terug om. We kunnen echter niet direct terug, omdat we tot het strand waren gereden en wanneer we ons terug omdraaien, de begrafenisstoet naar ons toe komt gewandeld. We wachten een kwartier tot ze voorbij zijn en kunnen dan doorrijden. We rijden verder naar Dargaville en Port Albert en doen er weer een wandeling naar een top van een heuvel. Hier wel meer geluk met het weer en een mooi uitzicht! De volgende dag is het nog eens een regendag. Het wordt voor ons een wasdag en daarna gaan we naar een hotsprings. Een ‘binnenzwembad’ van 38° en een buitenzwembad van 33° en twee glijbanen. Eenmaal binnen merken we dat eigenlijk alles buiten is. Zelfs in de kleedkamers regent het… Het binnenzwembad is een ommuurd zwembad, maar met een gedeeltelijk dak. Zo blijft alles nog koud en regenachtig, maar gelukkig is het water wel zalig warm. De glijbanen proberen we ook een keer, maar omdat we hierdoor in de regen moeten wachten, doen we het ook echt maar één keer.

We rijden nu terug richting Auckland. We stoppen in de gemeente waar we hadden gewerkt, om een heerlijke oreomilkshake te drinken. Hier zijn we ondertussen verzot op! We rijden verder en eindigen in Thames, het eerste stadje van de Coromandel Peninsula. Een zeer mooie streek, met mooie bergen en vlak langs de zee. We doen hier de’ Pinnacles’ wandeling. Een wandeling van 15km, maar echt de moeite. Stevig klimwerk, maar het wordt wel beloond met superuitzichten. Vandaag is trouwens de eerste van 5 dagen mooi weer! We leren op de top van de wandeling een Belgische kennen (een van de weinigen landgenoten die we tegenkomen tijdens onze reis) en ze wilt de volgende ochtend bij ons mee voetbal kijken. Geen probleem natuurlijk en we spreken de volgende ochtend af.

6u30, de wekker gaat! Yes, we kunnen weer voetbal kijken en onze nieuwe vriendin is ook van de partij. De match begint goed, maar zoals geweten door iedereen eindigt deze met een bittere nasmaak! Martijn dronk tijdens de tweede helft een pintje om zich wat thuis te voelen, maar ook deze smaakte al snel niet meer. Een immense teleurstelling, maar dat zal niet alleen bij ons geweest zijn. We maken hierna, zoals gewoonlijk, weer een wandeling en dit kan onze teleurstelling toch verminderen. Na de wandeling een warme chocomelk in het zonnetje en de dag is alweer top. De avond valt en we vinden een slaapplaats aan het strand. Prachtig weer, dus tijd voor aperitief! Lore geniet van de zonsondergang, terwijl Martijn even naar de camper gaat. Eenmaal terug zorgt Martijn voor dé verrassing van de reis: hij gaat door zijn knie en vraagt Lore ten huwelijk. Een overweldigende ja en traantjes bij Lore. ’t Is gebeurd, we zijn verloofd! Het thuisfront wordt op de hoogte gebracht en ook daar vallen ze compleet uit de lucht. Een verrassing van jewelste! Maar wel op een zeer romantische plaats en Lore kan er tot op de dag van vandaag nog steeds niet over zwijgen!!

We rijden verder door de coromandel en nemen de 309 (iets minder legendarisch als route 66, maar toch de moeite). De eerste stopplaats op deze ‘legendarische’ route is Stuart Pigs. Niet meer of minder als varkens die over de weg lopen en die vrij rondlopen over de straat en in de nabijgelegen velden. We stappen uit en uiteindelijk komt er klein varken naar Martijn om gestreeld te worden. Er zal een bepaalde aantrekkingskracht zijn, want een tweede komt er snel bijliggen en ze zijn zeer op hun gemak bij hem. Soort zoekt soort? Het kan dus toch! De volgende stop is een milkshake bij Waterworks. Een soort pretpark volledig zelfgemaakt en alles draait om water. De inkom is hier veel te duur voor ons, dus het blijft bij een koffie. De volgende stops zijn watervallen en kleine wandelingen, maar niks meer echt noemenswaardig.

De volgende ochtend wandelen we naar New Chums Beach, een strand dat is verkozen tot mooiste van Nieuw-Zeeland. Een zeer mooi strand, maar voor ons zijn er zoveel mooie stranden in de buurt en springt dit er niet echt bovenuit. We gaan een nieuwe wandeling tegemoet en deze is naar Cathedral Cove. Een rots waar een groot gaat is geslagen door de zee en de erosie. Dit is wel zeker de moeite en vormt een mooie plek om te lunchen. Erna rijden we door naar Hot Water Beach. Iets wat zeer letterlijk genomen mag worden. Hier is immers dat je 2u voor eb en 2u erna, een put kunt graven op het strand. Uit de grond komt hier enorm warm water. Het hangt er echt vanaf waar je graaft hoe warm het is, dus het is een tijdje zoeken tot we iets vinden met de ideale temperatuur. Samen met iemand anders graaft Martijn eigenhandig een plonsbadje. Heerlijk om hierin te relaxen en erna af te koelen in de zee! Echt een topper! Zeker nu in de winter, wanneer er ‘maar’ 40-50 ander mensen dit ook doen. In de zomer kunnen hier immers honderden mensen aan het graven zijn.

De volgende ochtend skypen we met Sissie en Stijn om hun reis te bespreken. Over twee weken is het immers aan hun om met ons mee te reizen. Zij, en ook wij, kijken er al naar uit! We doen nog snel een wandeling naar de top van een heuvel om de zonsopgang mee te maken. Wel zeer mooi om op zo een locatie te ontbijten! Erna wandelen we weer, eerst naar watervallen en erna naar een goudmijn. Indrukwekkend om te zien en ook te lezen hoeveel dit opbracht. Per week werd hier voor 1 miljoen euro goud uit de mijn gehaald. Toch de moeite! Ondertussen zijn we al in Waihi en trakteert Lore vanavond op een etentje om onze verloving te vieren. Een zeer geslaagde avond waar zelfs een gin tonic wordt gedronken en paar biertjes. Top! We merken wel dat we er allebei niet meer zo goed tegen kunnen, dat wordt opnieuw trainen eenmaal we terug in België zijn!