Vervolg hard werken in een kiwipakhuis in Auckland

De dagen in het kiwipakhuis zien er meestal hetzelfde uit. Heel erg druk en dikwijls vliegen de kiwi’s in het rond, maar hier komt geen verandering in. We vragen ons geregeld af wat we hier nog doen, iets wat iedereen zich er eigenlijk afvraagt. Het enige goede aan het werk hier is dat we veel uren maken. Onze werkweken bestaan gemiddeld uit 55 uren. Onze drukste werkweek was 62 uur, onze rustigste was 38 uur. Dit is echt de enige reden waarom we hier zolang blijven. We verdienen op korte tijd relatief wat geld, zodat we erna fijn kunnen verder reizen en niet direct op zoek moeten gaan naar nieuw werk.

Hetgene waar Martijn zich wel in heeft gespecialiseerd, is mensen een bak bier te laten betalen op het werk. Of het nu een gewonnen weddenschap was, iemand die er al langer werkte en vertrok, overtuigingskracht ten opzichte van de baas, het lukte hem iedere keer weer om een bak bier te krijgen op het werk. We hebben zelfs paar keer boven in de ‘boardroom’ kunnen zitten en genieten van een fris pintje. Dit deed telkens wel deugd!

Het leven zoals het is: buiten het kiwipakhuis

De avonden na ons werk zien er vaak hetzelfde uit: we douchen ons, maken eten en drinken dan iets met Max en Laura en omstreeks 20u-21u30 gaan we uitgeput slapen. Gelukkig hebben we nog af en toe een dagje vrij en kunnen we dan iets leuk doen.

Lore heeft Martijn getrakteerd op een massage op een vrije dag. Een uur lang wordt hij gemasseerd en gaat Lore wat winkelen. Tijdens het winkelen vindt ze zelfs duvel! Ze verrast Martijn hiermee en paar dagen later kan Martijn met deze duvel het kampioenschap van Club Brugge vieren. Voor de match Club Brugge-Anderlecht was hij zelfs speciaal opgestaan om 1u ’s nachts. Om 3u terug slapen en de wekker die ’s morgens afgaat om 6u, dit was toch een vermoeiende dag voor hem!

Een ander topmoment voor ons beiden was een scenic flight boven Auckland en Waiheke Island. Normaal zou Martijn hier ook een gedeelte zelf mogen vliegen, maar doordat er veel wind stond en onze piloot nogal een dwarskop was, bleven we toch grotendeels passagiers. Maar de uitzichten waren echt wel de moeite. We hadden ook geluk met het weer, het was prachtig! De foto’s zullen hier wel vanzelfsprekend zijn.

Max en Martijn hebben ook eens geprobeerd om via het casino te zorgen dat we niet meer moesten werken, helaas was het casino geen succes voor de heren. Beiden dropen al na anderhalf uur weer af, in de wetenschap dat ze de volgende dag gratis gingen werken. De dames hadden wel kunnen genieten van een glaasje cava, maar daar bleef het die avond bij.

Martijn en Max zijn ook eens gaan vissen op een boot. Dit had Martijn kunnen regelen via de man van de viswinkel. Die had immers een boot en ging meermaals vissen per week op zee. Natuurlijk had hij met zijn grote mond ervoor kunnen zorgen dat ze ook eens meekonden. Direct na het werk waren Martijn en Max naar de haven gegaan. Het bootje stond al klaar met het visgerief en weg waren ze. Echter na een anderhalf uur vissen (in het donker), begon de zee wat woeliger te worden. De man zei dat het een vrij moeilijke terugrit ging zijn en hiermee had hij zeker niet gelogen. We werden allemaal kletsnat door de hoge golven en tot overmaat van ramp raakten we vast op een zandbank in het midden van de zee. Gelukkig had hij ook een grote peddel bij, zodat Martijn het bootje kon losduwen en de man met de boot alsnog om de zandbank kon gaan. Doorweekt en rillend van de koude kwamen we terug aan land, maar we waren blij dat we terug waren. Jammer genoeg was dit ook allemaal voor niets geweest, want weer hadden we geen vis gevangen! De dames hadden zich hier wel al op voorzien, want ze hadden vanavond met hun twee een salade gemaakt met vis en zeevruchten.

De avond daarna gaan we eens ‘helemaal los’. Het was immers de laatste dag van Laura en Max en we maken er eens een drinkavondje van. Ze hebben de ingrediënten gekocht voor een échte mojito en voor Martijn was er genoeg bier. We drinken tot 12u ’s nachts, een persoonlijk record op een werkavond. De ochtend erna is wat minder plezant voor ons, maar wel plezant voor Max en Laura, zij kunnen immers verder gaan met hun reis!

Het afgelopen weekend hadden we eens een volledig weekend vrij. Dit was de eerste keer in lange tijd. We hadden immers 12/13 dagen gewerkt. We besloten om zaterdag een fijne wandeling aan de kust te doen en te brunchen aan het strand. Zalig, dit deed ons deugd! Die avond is er ook een avondmarkt in een stadje iets verderop en hier gaan we ook eens naartoe. Op de avondmarkt is 80% een eetstandje, waarvan 95% Aziatisch eten. Een drukte van jewelste op het marktje, maar we vinden hier wel lekker eten.

Nog maximum een week werken en dan is het kiwiseizoen ten einde en dan kunnen we weer verder reizen!!